`NedenŞiir
Bilmem neden tutkunum sana
Neden yangınım ölesiye
Her sabah gözlerimi açınca
Neden ilk sen gelirsin aklıma
Yaşamaktan önce
Neden sensiz soğuk ellerim
Söyle neden
İçim üşüyor sensiz her gece
Bir ay doğar yücelerden,yücelerden
Ben seni düşünürüm
Ay ışığı olur dolarsın içime
Bir bulut geçer göklerden
Ben seni hatırlarım
Bulut bulut yağarsın gözlerime
Sonra serin bir rüzgar eser
Bir martı süzülür enginlere
Seni özlerim neden
Bahar geldi bak
Ağaçlarda bir cümbüş, bir kıyamet
Şen şakrak dallarda kuşlar
Benim içimde bu kahır, bu hüzün neden
Neden bu sel gibi gözyaşları
Bu ümitsizlik neden
Gel artık
Gel de bak gözlerimin içine
Her şeyi anla sevdiğim
Ben söylemeden…
Reklam
Neden gitmedin, sana rağmen kanla doldu ellerim
Neden silmedin, buna rağmen yaşla doldu gözlerim
Var göğsümde bir kaç delik, kurşun oldu sözlerin
Ve yangın var yüreğimde, sana rağmen ölmedim
Sana rağmen yıkıldım her gün tamamen
Görsem her gün özlerim
Kapından geçsem var mıdır müsaaden
Ben bu yoldan dönmedim x2
Ne evimdeyim belki elindeyim
Biliyom zaten
Belki ayaktayım, sanma ölmedim ben
Tutmuyom matem
Dedim, mutlaka masaldır bazıları.
Giderdin, dedim.
Gittin. Ve gittiğin kırk gece sana uyudum.
Aklım ödünç,
ellerim yanlış.
Dedim: Benim seninle kırk kere fotoğrafım var.
Senin bundan kırk kere haberin yok.
Dedim ve uyandım.
Başkasının sesiyle devam ettim dünyaya.
Yok, yok...
Sonra muhakkak ruhum yırtıldı benim.
Aklım yırtıldı da bunu sular söyledi.
Doğru; yukarıdan aşağıya düşen şeylere denirmiş.
Zaten dünyaya masalına düşmeye gelirmiş insan.
Kırık umutlar
Cam kırıklarını topluyorum durmadan,
Ellerim kan revan içinde.
Umut kırıntılarımı süpürüyorum,
Gözlerimde yaşlar...
Sana koşmak geçiyor içimden,
Ama bastığım her yer cam kırığı.
Koşarken haykıracağım dünyaya:
Aşkımız bu rezilliğin tam ortasında!
Okyanusa bırakılan mektuplar1000Kitap
Sevgili, sevgilim…
Özgür…
Şu an bulunduğum yerde deniz çekilmiş. Kıyıda, suların geride bıraktığı yosunlar, taşlar ve kırık kabuklar var. Ben de onların arasında oturmuş, sana asla okuyamayacağın bir mektup yazıyorum. İyi ki doğdun diye başlamak istediğim ama beceremediğim…
Yazdığım her kelime gözlerimden akan yaşlarla dağılıyor, zihnimde nasıllarsa, gözümün önünde de öyle var oluyorlar.
Zihnimden nefret ediyorum Özgür...
Senden uzakta geçirdiğim kaçıncı doğum günün bu?
Bilmiyorum.
Zaman algımı tamamen yitirdim.
İnsan bazı şeyleri günlerle, yıllarla ölçemiyor. Bazı yokluklar takvimlere sığmıyor.
Dakikalar öyle yavaş geçiyor ki bazen, sanki zaman benimle inatlaşıyor. Bir gün bitmeden haftalar geçmiş gibi hissediyorum. Her sabah biraz daha özlemiş uyanıyorum, her gece biraz daha kabullenmiş uyuyorum.
Beni bilirsin sevgilim. Hoşlanmam mutsuz sonlardan; vedalardan, kapanan kapılardan, biten cümlelerden… Çünkü insanın içinde en hızlı biten şeyler onlar oluyor. Tamamlanan şeyler ölüyor. Ya eksik kalanlar? Tamamlanamayanlar? Onlar daima yaşıyorlar.
Belki bu yüzden sen hâlâ buradasın. Belki bu yüzden bunca zamandır seni zihnimden çıkaramıyorum.
Özgür…
Bugün doğum günün. Ve ben yine senin adına dilek diliyorum. Çünkü biliyorum... Sen kendin için dilek tutmazsın. Sen kendin için dilek tutmayı hiç beceremezsin...
Mutlu olmanı diliyorum Özgür. Zihnindeki canavarlardan, şeytanlarından ve tilkilerinden kurtulabilmeni diliyorum. Kendinden kurtulabilmeni, özgür olabilmeni diliyorum Özgür.
Seni seviyorum.
Eğer elimde olsaydı, bütün dilek haklarını çalıp senin için kullanırdım.
__Gülüyor musun? Ciddiydim halbuki. Zihninden korkmadan yaşayabileceğin bir hayat diliyorum sana sevgilim. Huzur
Reklam
Reklam