Her şey gelip geçiyor. Galiba bunu unutmamak lazım. Hayatın olayı da bu belki de. En büyük acıları da yaşasan;hayatın devam ettikçe, zaman ilerledikçe, o günlerin üstünden başka yaşamlar geçtikçe geride kalıyor hepsi. Bütün güzellikleriyle, bütün tatlılıkları, duygusallıkları, ağlatan yanları, korkuları-acıları-umutları, hayalleri, gülüşmeleri-esprileri, alışmışlıkları,ritüelleri rutinleri; kalbimizdeki yerleri ya da belki yerleri değil ama bu gerçekle nasıl yaşadığımız, bununla ne yaptığımız… Hepsi. Hepsi gerçekten geride kalıyor. Unutuyoruz değil bakın, geride bırakıyoruz. Bir gün bi an geliyor ve “tamam” diyoruz. Tamam, artık buna devam etmeyeceğim. Bunu yaparken kalbinde o en sevdiğin insanı canını-bebeğini-birtaneni ebediyen kaybetmenin o bütün kalbini sıkıştıran; biri tüm canını almış da gitmiş gibi hissettiren o acı da olmayacak. Eskidendi o diyeceksin. Evet, eskidendi. İnsanı bu hâle ne getirir bilmiyorum. Çektiği acılar mı? Tüm o korkuları mı? Gözyaşı döktüğü sayısız gece mi?