Elif delibal
@ellifdell
4 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
"Acı ve mutluluk, Nietzsche’nin deyişiyle “ikiz kardeşlerdir, birlikte büyüyen [...] ya da birlikte – güdük kalan”. Acı engellendiğinde mutluluk yavanlaşıp sıkıcı bir rahatlığa dönüşür. Acıya duyarlı olmayan insan derin mutluluğa kapısını kapatmıştır. “in türlerinin bolluğu sonsuz bir kar fırtınası gibi yağar böyle bir insanın üzerine, tıpkı acının en güçlü yıldırımlarının hedefi olduğu gibi. Ancak bu koşul altında, her an her yönüyle acıya en derinlerine kadar açık olmak suretiyle mutluluğun en yüksek türlerine açık olabilir[...]”"
Yaşandı ve görüldü :) Acı çekmek bizi daha fazla insan yapıyor bence. Fonksiyonlarımızdan biri de hissedebilmek ve acı bu hissiyatların en derini , en “Ne yaşıyorum ben, bu ne yarabbi” dedirteni belki de. Kafamızı açıyor, beyni önce kapatıyor sonra yeniden başlatıyor. Yeniden başlayınca da yazarın dediği gibi mutluluğa bakışımız da ona verdiğimiz kıymet de değişiyor , biricikleşiyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ancak sevmeye hazırsak ve sevilmeyi bu kadar kafamıza takmamızın doğallıktan uzak ve tehlikeli olduğunun farkındaysak evlenmeliyiz.
Sayfa 245
Bu dünyada çok az insan düpedüz fenadır. Canımızı yakanlar bizzat kendisi acı çekenlerdir. Bu yüzden kinizm veya
asabiyet asla yerinde bir tepki değildir. Göstermeyi becerebildiğimiz o ender anlarda, en uygun tepki daima sevgidir.
Sayfa 235
Bize hâlâ normal gibi gelen insanlar henüz pek tanımadıklarımızdır. Aşkın en iyi çaresi, bu insanları biraz daha yakından tanımaktır.
Sayfa 205
“Dostoyevski gibi, Proust gibi ya da ne bileyim Thomas Bernhard gib hasta değilsek eğer, roman yazmamıza hiç gerek yok. Bize sadece tecrübe yeter. Tecrübeli yetişkinler, tecrübeli ihtiyarlar ve nihayet tecrübeli ölüler olalım biz.” diyor Selim.
Sizce de roman yazmak için hasta mı olmak gerekir? Nispeten normal olup roman yazamaz mıyız?

Sayfa 28
