eliff
@elpiself
"Şu ölen kadını seviyordun,değil mi?"
"Evet."
Fersiz her an kesilecekmiş bir sesle yanıtladım:
"İşte o,insanlık hali dediğimiz şey."
Reklam
Sonra o da yattı, sabaha karşı da ağzından ilk kez "ölüm" sözcüğü çıktı. Kadın da yaşamaktan yorulmuş gibiydi. Ben de öyleydim, dünyaya karşı korkularım, kaygılarım var; para,tavırlar,kadınlar,dersler...Düşündükçe daha fazla sabredip yaşayabileceğimi sanmıyordum, kadının önerisine kolayca uydum.
Zayıf insanlar mutluluktan bile korkar. İplikle bile yararlanırlar. Bazen mutluluk da insanları yaralayabilir...
Toplumun "gerçek yaşam" dediği şeye karşı korku duyarak, her gece uykusuzluk cehenneminde inlemektense, hapishanede çok daha rahat edebilirim diye düşünüyorum.
Dışlanmışlar, diye tabir edilir. İnsanların dünyasında, zavallı,yenik,ahlaksız olanları ifade eden bir sözcük galiba. Ben doğuştan dışlanmış olduğumu hisseder, şu dışlanmış bir insan diye parmakla gösterilen bireyle karşılaştığımda, içimde mutlaka bir rahatlama duygusu uyanırdı. Alelade değil, büyüleyici bir rahatlamaydı bu.
Reklam