Sıla
@els_
Uyuşuk parmak uçlarım, hayatımı çizmeye çalışıyor.
Pozzo: tam da onu en az beklediğimiz anda. [Sessizlik. Kederli.] Bu kancık dünyada böyle oluyor işte.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Estragon:
İnsan bildiği sürece.
Vladimir:
Uygun anı bekleyebilir.
Estragon:
Ne umacağını bilir.
Vladimir:
Meraka gerek kalmaz.
Estragon:
Yalnızca beklenir.
Vladimir:
Alışığız buna.
Vladimir: Neyin var senin?
Estragon: Mutsuzum.
Vladimir: Sahi mi? Ne zamandan beri
Estragon: Unutmuşum.
Vladimir: Zaman durdu.
Pozzo: [ Saatini kulağına götürür. ] İnanmayın buna, Bayım, inanmayın. [ Saatini tekrar cebine koyar. ] Neye isterseniz inanın, ama buna değil.
Pozzo: (...) Yeryüzünün gözyaşları hep sabit kalır. Biri ağlamaya başlamışsa, başka bir yerde bir başkasının gözyaşları dinmiştir. Aynı şey gülmek için de geçerlidir. [ Güler. ] Kuşağımız için kötü söz etmeyelim, önceki kuşaklardan daha mutsuz değil çünkü. [ Bir an.] İyi söz de etmeyelim. [ Bir an. ] İyisi mi hiç söz etmeyelim.