Affetmek yakıcı bir şeydir,ateşle çalışır.Artık ihtiyaç duymadığım şeyleri yakar.İnsan ancak artık ihtiyaç duymadığı şeyleri affedebilir.Lütuf nehri asla kurumaz derler.Bu nehir asla kurumaz.Sanmam.
Nihan’ın yüzünü izlerken Salih kalbinin daha önce varlığından haberdar olmadığı kasları olduğunu fark etti,kalbinin göğüs kafesinde kapladığı yeri bütünüyle hissediyordu,bir metafor gibi değil,tam anlamıyla biyolojik bir şey gibi.
Hatırlama bu yüzden trajiktir.İnsana bir devamlılık,aitlik,belli bir zaman aralığında yaşanmış kişisel bir tarih duygusu verir fakat bunu daima asla geri dönülemeyecek olan bir zamanın çoktan kaybedilmiş olması bilgisiyle birlikte yapar,katı bir bilgidir bu,hatırlamak acı verir,–sevindirirken bile–ve geçmişi tekrar kazandırmaz.