Düzdür, bu həyata öyrəşəndən sonra insan yaşamır, sürünür, günlərini sayır. Ancaq bununla belə, yenə də dözürsən, öz yükünü daşıyırsan. Ürəyin sıxılıb parçalansa da, divarlar üstünə gəlsə də, daşıyırsan.İnsan sevincini, kədərini bölüşməyə, ürəyini boşaltmağa bir munis axtarır. Bu axtarış bir müddət davam edir. Bəzən nə qədər axtarsan da bir kəs tapmırsan.