Emine İÇEN
@emineicen00
Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum, bir ipte yürüyordum, ter içindeydim, onları eğlendirdirdikçe felaket ihtimali her an yaklaşıyordu.
-Gerçek korkak mutluluktan bile korkar. Pamuk yün bile yaralar onu. Neşeden bile incinir.
İncelememe bu iki alıntıyla başlamak istedim. Aslında bu iki alıntı bence kitabı çok güzel özetliyor ama ben yine de kısaca duygularımdan bahsetmek istiyorum. Okurken yoğun bir bunalım ve sıkışmışlık duygusu hissettim, bir insanın bu kadar ağır duygular hissederek bu hayattan göçüp gitmesi çok üzücü. Kitabın her sayfasında keşke daha iyi insanlarla tanışabilseydi, keşke hayat ona çocukluğunun travmalarını atlatabilmesi için çok daha fazla şans tanısaydı dedim içimden. Okuması zevkli ama duygusal olarak da yıpratıcı bir kitap, özellikle yazarın hayatını okuyup da kitabı okumaya başlamanızı tavsiye ediyorum. Ancak o zaman yazarın duygularına gerçek bir perspektiften bakabilirsiniz.
Çok garip bir kitap, çok garip bir yazar. Hissettiklerimi nasıl tarif edebilirim bilmiyorum ama büyük bir sırra ortak olmuş gibi hissediyorum. Fatih Duman'ın iki kitabını okudum ve ikisinde de aynı duyguları hissettim. İlk cümleden itibaren okuru kitabın dünyasına hapsediyor sanki, büyülü bir kalemi var. Şu an beni hikayenin kurgu olduğuna kimse inandıramaz, yazar kitaplarında sanki okura bir sır veriyor, içinde körelmiş olan tarafı uyandırmaya çalışıyormuş gibi hissediyorum. Bulunduğu dünyadan kaçmak isteyen, birkaç saatliğine de olsa sırra ortak olmak isteyen herkesin okuması gerekiyor.
İlk defa Ahmet ÜMİT'in bir kitabını okuyorum ve ne mutlu ki bu güzel yazarla bu şahane kitap sayesinde tanıştım. Kitabı okumaya ilk başladığım zamanlar aşk üzerine yazılmış klasik roman diyerek müthiş bir ön yargıyla yaklaştım ama asla öyle değil, evet ana konusu aşk ama bu yoğun duygu üzerinden insanoğlunun bütün acizlikleri, kibri, saldırganlığı ve daha birçok duygusu o kadar güzel anlatılmış ki okurken karakterlerin bütün duygu değişimlerini siz de hissediyorsunuz. Ama söylemeden edemeyeceğim, kitabın 5 karakter üzerinden ilerlemesi ve her karakterinde standart bir düzlemde ilerlemesi beni biraz sıktı. Çünkü ilk prensin hayatını yaşadıklarını okuduktan sonra diğerlerinin sonunun tahmin edilebiliyor olması okuma zevkini bir tık kırabiliyor. Yazarın 5 karakter seçip kitabı bu şekilde ilerletiyor olmasında elbet bir bildiği vardır ama ben okurken bir tık sıkıldım.
