ezgi
@empathyispunk
27 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
“Yas ve melankoli”ye göre yitik nesne benin içinde eleştirel bir ses ya da faillik olarak kurulur ve eskiden nesneye duyulan öfke tersine çevrilir, böylece içselleştirilmiş nesne artık ben’i azarlıyordur.
Sayfa 127
Reklam
ve bu, benim
yalnız bir kadın
soğuk bir mevsimin başlangıcında
yeryüzünün kirlenmişliğini
ve gökyüzünün yalın, kederli umutsuzluğunu
ve bu beton ellerin güçsüzlüğünü
anlamamanın eşiğinde
Sayfa 277
…dolayısıyla bir maske olarak dişiliğe bürünmek kadın eşcinselliğinin reddedilmesini ortaya çıkarabileceği gibi, reddedilen dişi ötekinin abartıyla bünyeye katılmasını da içerebilir. Aşkı, zorunlu heteroseksüelliğin ruhsal telkininden kaynaklanan melankolik ve olumsuz narsisizm çemberinde koruyup muhafaza etmenin tuhaf bir yoludur bu.
Sayfa 116
Bu sefer biyoloji değil kültür kader oluyor.
Sayfa 53
Birine öfkelenme özgürlüğümüz yoksa onu sevmeyi seçemeyiz.
Sevmeme özgürlüğümüz olmayan birini gerçekten sevemeyiz.
Birine karşı hissettiğimiz duygu “ona karşı hissetmemiz gerekenler” diye önceden tarif edilmişse, onunla meselemiz bitmeyecek, hatta başlayamayacaktır bile.
Gerçek hayatta “Böyle hissetmem lazım!”, “Şöyle hissetmemem lazım!” diye bir şey yoktur çünkü. Hisler ne yöne gideceklerini genellikle sormazlar. Hiçbir ‘gerçek’ ve olgun ilişki özünde nesnel değildir. Özneler ‘gerçek’ paylaşımlarını nesnellik üzerinden kurmazlar.
Kabullenme özgürlüğümüz olmayan her duygu dışarıya akamayan bir irin gibi bedenimizi ve ruhumuzu ele geçirir. İçimize hapsettiğimiz her duygu aynı zamanda içimizi hapseder.
Üzerini örttüğümüz her şeyin altında kalırız çünkü. Eksik olduğumuzu ararız, hem de eksik bırakandan ya da ona benzeyenden. Noksanımızı, bizi zaten noksan bırakandan dileniriz bir ömür boyu.
Oysa yapabileceğimiz yegâne şey alamadığımız ilgiyi, saygıyı, duygularımıza dair anlayışı, korumayı ve koşulsuz sevgiyi kendimize gösterebilmemizdir. İnsan ancak kendi kendinin ebeveyni olabildiğinde yetişkin, özgür ve mutlu olabilir.
Cem Mumcu
Reklam