ezgi
@empathyispunk
27 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
Bazen bir anda öfkesine yenilir insan
Ucu sivrilir kelimelerin
Kesip atar bir aşkın sevmediği yerlerini
Sevdiği yerler de ölür sonra
Bazen hesap edemeyecek kadar içinde neyin kaldığını
Heveslidir sürgit savaşlara
Tutup kendine kattığı onca orman
Söküp attığı ağaçlardan sonra
Çırılçıplak ruhta sırıtan yeşim taşı
Eski çamlardan kırılgan bir anı
Bozkır genişliğinde bir keşke daha
Bazen bir anda kuşların uğramadığı biri olur insan
Kışlardan karalanmış düş kaçıran bir korkuluk
İçin için çürümüş kimlik
Bir böcekten bile şüphe duyar
Gözyaşlarından bile
Sevmekten hatta çok sevilmekten bile
Silinir suların hafızasından
İncelen beyaz gömlekten sihirli tepeler gösteren onca yağmur
Çocuk çocuk sokulan zarif kıvrımlı gövde
Uçlarından neşe damlayan uzun ıslak saçlar, hiç olmamıştır
Tek bir gümüş balığı değmemiştir ayak uçlarına
Hiçbir nehrin hiçbir yerinden yansımamıştır yüzü
Çok eskiden gelişi güzel okuduğu bir şiir kadar yoktur insan bazen
Şule Birkan Şengün
kim olduğumuzu kim belirler?
Suların yükseldiği sırada Nil nehrinin kıyısında bir sırtlan ile bir timsah karşılaşırlar; durup selamladılar birbirlerini.
Sırtlan konuştu ve dedi: “Günleriniz nasıl geçiyor efendim?!..”
Timsah cevap verdi: “Kötü geçiyor. Gün oluyor acılarım ve hüznüm içinde ağlıyorum ve diğer hayvanlar diyorlar ki: Bunlar yalnızca timsah gözyaşları. Bu beni her sözün ötesinde yaralıyor…”
Sırtlan dedi ki: “Acınız ve hüznünüzden söz ediyorsunuz; ama bir an için beni düşünün. Dünyanın güzelliğini, harikalarına , mucizelerine bakıyorum ve salt bir sevinçle, günün güldüğü gibi gülüyorum. Ormanın insanları diyorlar ki: bu yalanızca bir sırtlan gülüşü.. ”
