Kitabın ismine aldanarak vejeteryan bir kişiyi konu almış bir roman zannedebilirsiniz. Romanın baş karakteri Yonghe'nin ani bir kararla et yemeyi bırakması üzerine kurulu bir olay akışı olduğu için yazar bu ismi seçmiş olabilir. Kitap ; bir durum hikayesi gibi , sonu somut bir şekilde bitmiyor. Yazar , okurun düşünmesi için hikayeyi havada asılı bırakıyor. Vurucu , net bir bitiriş yok. Üç bölümden oluşan kitapta sırasıyla koca , enişte, ablanın bakış açılarından Yonghe'yi anlatıyor. Ana karakter üzerinden anlatım yok. Kocası için Yonghe sıradan, ekstra özelliği olmayan alelade bir eş. Olağan bir hayat akışları var , adeta bir monotonluk maratonu. Kadın gördüğü bir rüyanın etkisiyle aniden et yemeyi bırakıyor, evdeki hayvansal gıdaları atıyor, sütyen giymemeye başlıyor, eşinin ütülerini yapmamaya başlıyor. Bu durum kocanın ev ve iş hayatını olumsuz etkiliyor ; öyle ki koca karısının bu durumunu kayinpederi , kayınvalidesine kadar aksettiriyor. Kayinpeder bu durumdan öylesine rahatsız oluyor ki damadından özür diliyor, kızına zorla et yemeye çalışıyor. Özellikle ilk bölümde doğu toplumlarındaki ataerkillik baskın şekilde yer alıyor. Yonghe çocukluktan eş olduğu döneme kadar kendi kararlarını alamayıp , yönlendirilmiş bir hayatı, dahası özgürce fikirlerini ifade edemiyor. Bu varoluş sancısı romana yön veriyor. Et yemeyerek sessiz bir isyana kalkışıyor, kendini ağaca evrileceğini tahayyül ediyor. İkinci bölümde enişte, Yonghe'de oluşan ruhsal sıkıntıdan istifade ederek , baldızını sanatsal faaliyetlerine konu ediyor. Baldızı eniştesinin vücuduna çizdiği çiçek resimleri sayesinde onu rahatsız eden rüyalardan uzaklaşıyor. Enişte, Yonghe'yi kendi emelleri için kullanıyor. Ve bütün bunları güya sanat için yapıyor. Özellikle enişteye ait bölüm gerçekten