EMRE ÇEKCEN
@emreckcn
اقسم بلله أنه هو (صل الله عليه وسلم) إذا ضحك تكون الشمس في الظل
"Vallahi O (s.a.v) güldüğü zaman güneş bile gölgede kalıyordu."
Hz.Ömer (r.a)
Reklam
Mevlid Kandilimiz Mübarek OlsunDin
Andolsun, size içinizden öyle bir peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona ağır gelir, size çok düşkündür, müminlere karşı şefkat ve merhamet doludur.
Tevbe, 128
İmanla feryadın, teslimiyetle insanlığın o ince çizgisinde gezinen bir itiraf gibi... Adeta Hz. Yakub'un (a.s.) "Belağa minni's-sebri" (Artık sabrım tükendi) derkenki o çaresizlikte bile Allah'a olan bağlılığını hatırlatıyor.
Her mümin bilir ki bu dünya bir imtihan meydanı. Kur'an'ın şu ayeti ne kadar net: "Andolsun ki sizi biraz korku, biraz açlık, biraz da mallardan, canlardan ve ürünlerden eksiltmekle imtihan edeceğiz. Sabredenleri müjdele!" (Bakara, 155). Ama işte o "biraz"lar bazen yüreğe dağ gibi oturuyor. Hastalık, ayrılık, kayıp, haksızlık... "Biliyordum" diyorsun, ama yine de sancıyor. Tıpkı Hz. Eyyub'un (a.s.) bedenindeki yaralara rağmen "Rabbim, bana zarar dokundu" (Enbiya, 83) diye yakınırken bile şükürle karışık duası gibi...
"Derdini 'Rabbim biliyor' diye teslim etmek başka, onu yüreğinde hissetmek başka... İkisini bir arada yaşayana ise Allah, sabrın tatlı meyvesini ikram eder." Belki de o yüzden musibet anında okuduğumuz "İnnâ lillâh ve innâ ileyhi râciûn" (Biz Allah'a aidiz ve O'na döneceğiz) duası, hem bir gerçeği kabullenmenin hüznünü hem de o hüznün ardındaki sonsuz ümidi taşır.
Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz ,Yalnızdım, karışıktım
Beni tanıyan kimseler yoktu.
Hiç yoktu
İçime kapanıktım
Büyük ağaçların altında
Havuzun kırık taşları arasında
Bilmezdim mutluluk nedir
Bilemezdim
Alıp başımı gitmek isterdim
İsterdim ama, kalırdım
