Ne benim göz yaşlarım seni bana geri getirecek
nede senin sözlerin benim gönlümdeki acıyı dindirecek
Ayrılık ateşi yandığında, elbet birgün benimde yüreğimdeki son köz sönecek
Unutulmaya yüz tutmuş Bir anı olarak kalacak herşey
Tıpkı hayat denen nehirdeki sular gibi
Hepsi akıp gidecek
Seni nasıl sevdiğimi yalnız ben ve Tanrı bilecek
Ama o pek yüce, gönlümdeki matmazel düşe
Bu en soğuk kış günlerinde bile
Yüreğimi yakıp kavuran ateşi hiç hissetmeyecek