“İnsan insana ne yaparsa yapsın artık daha fazla şaşırmayacakmışım gibi gelen bir durum… Kalbimin derinliklerinden bir şeylerin çoktan sökülüp atıldığı, açılan boşluğu ıslatarak çıkan kanın artık kırmızı olmadığı, daha fazla şiddetle fışkırmadığı ve paramparça kesikte ancak teslimiyetin durdurulabileceği bir acının titreştiği bir durum…”
“İçimi sızlatan bu sevginin iliklerime kadar işlediğini hatırlıyorum. İnsanın iliğini dolduran, yüreğini daraltan… O zaman anladım sevginin ne korkunç bir ıstırap olduğunu.”