(spoiler içerir)
1 hafta kadar süredir sindirmeye çalıştığım hüngür hüngür ağladım. Sevgili hocamin tavsiyesi olan bu kitap...
Algernon... Charlie ! Ah Charlie...
Bu kitaba başlarken hiç böyle sonu olacağını tahmin etmemiştim...
Bazı kitaplar vardır, az çok tahmin edilir sonu.
Fakat bu kitap gerçekten sonuna doğru çöküş hikayesi... Mutsuz son ...
Kitabı baştan sona düşününce , hâli hazırda kişiye göre alışılmış bir yaşam, bize her ne kadar zor gelsede zeka geriliği yaşayan insanların yaşamları,
o insanların içinde sonsuz bir şefkat ve merhamet var, insanları ayirmaksizin bir sevgi var...
Herkes eşit , herkes iyi insan onların gözünde.
Bence bu sevgiden mütevellittir ki onlar özel çocuk, özel insanlar.
Engelli kelimesi bile cok ağır bir itham onlar icin bence, kime göre engell...
Evet hayat standartlarina göre bazi şeyleri yapamıyo olabilirler ama denir ya hani sevgisizlik en büyük engel diye...
Ne cok hodbin, egoist, kendini beğenen, sevgisiz ve her türlü duygusal engele sahip insanları okuyoruz bu kitapta!..
Charlie'nin bir takim deneyler ve ameliyat sonucunda dahilesme hikâyesi...annesinin onu o haliyle evden uzaklaştırdıgı bir hikâye...
Bilim kurgu fakat tam anlamiyla bütün hisleriyle gerçek...
Benim bakış acıma göre bi kitap psikolojik bir kitap çünkü travmalarin da bizim hayatımızdaki ehemmiyetimi gözler önüne seriyo adeta...
İnsanların hareketlerini hep duygusal ve travmatik sebeplere baglamaya çalışırım. Bu kitap bu noktada inanılmazdi, doğru düşüncelerde olduğumu hissettim...
Bir yükseliş ve akabinde çöküşe uğrama hikâyesi... Son sayfalarda o çöküş anları bitirdi beni gerçekten gözyaşlarıma hakim olamadim.
Bir an da nasıl dahileşip , sonrasında nasıl da gun be gün geriler insan. Evet kurgu fakat diyorum ya oradaki hissi icsellestirmekten dolayı çok