Engin Bozdağ
@engindiyar
Hüznün yürekte yoğrulmuş halidir şiir.
Sözcükler de canlıdır.
Dile gelir, mısra olur, can olur.
Yüreğe dokunur…
Hani iftar vaktine yakın susar ya insan,
Yokluğun o denli yakıyor beni...
Söyle ne zaman okunur burda ezan?
Bir yudum su gibi özledim seni...
İyi bir dost antika bir eser gibidir. Yıllar geçtikçe kıymetlenir. Bu yüzden iyi muhafaza etmek gerekir hele birde Kırmaz Satmazsanız..!
Ben en çok senin gülüşünü özledim
Ekmeği aramaz oldum gülüşün kadar
Sen güldüğün zaman gül reçeli damlar dudaklarından,
Ben en çok adımı senden duymayı özledim
Öyle bir şeydin işte sen, akıllara zarar gönlüme yar’ardın…
Ne zaman denesem. Ne zaman huzura dokunsam yanıyor avuçlarım. Herşey elele verip susturuyor mutlu sesleri ve hep aynı çaresiz sessizlik sarıyor dört yanımı.Ne zaman umutlansam bir kör hayal yıkıyor ihtimalleri; kırılıyor kolum, kanadım. Geriye dönüyor adımlarım, her umut sonrası kendimi biraz daha eskide buluyorum. En çok da korkularıma yenilip, susuyorum…
Söylenecekleri söyleyebilmek çok önemli,
Ve İnsan,
Çoğu zaman dilinin kaybedenidir.
Vesselam…