Bizi biz yapan özümüzü ve duygularımızı unutup hep hikayelere, hep acılara tutunarak kurban rolünü seçmek kolayımıza geliyor. Hep birileri bize üzülsün, hep birileri bizim için bir şey yapsın, bizim için uğraşsın, ama biz hiçbir şey yapmadan kendimizden çok herkesi eleştirelim, kendimizden çok herkese yol göstermesini bilelim!
Bir insanı keşfetmenin heyecanını duymadığınızda, anlamanın yerine beklentiler, yorumlar ve yargılar devreye giriyor. Bu da yoğun hislere, görüşün azalmasına, gönülde mesafelere neden oluyor.
kalplerinizi verin, ama teslim almayın birbirinizin kalbini
çünkü sadece hayatın avucundadır kalpleriniz
birlikte saf tutun, ama yapışmayın birbirinize
çünkü tapınağın sütunları da ayrı dururlar
ve meşe ile selvi büyüyemez birbirlerinin gölgesinde