Bir serçenin cadde ortasında yağmura yakalandığı için uçup uçmamak arasında ki kararsız bekleyişi vardır ya, işte ölümü ya da yaşamı öyle beklediğimi hissediyorum.
Toplum sadece yaşandığın
da ayıplamayı bilir. Kimse, ben bunun önlenmesine nasıl yardımcı olabilirim diye sormaz. Kimse elini taşın altına koymak istemez ve toplum “Bana değmeyen yılan bin yıl yaşasın” düşüncesiyle yaşar gider.
Çocuk çocuktur, masumdur, paktır.
Çocukluğunu yaşamalıdır.
Çekin kirli ellerinizi, düşüncelerinizi onların üzerinden, bir
anda büyümek zorunda bırakmayın çocukları...
Mağdur etmeyin...