“Ah Zerdüşt, her şeyi biliyorum. Sen kalabalığın içerisinde benim yanımda olduğundan daha fazla yalnızdın! Terk edilmek ve yalnız olmak başka bir şeydir. Şimdi bunu öğrendin! İnsanların arasında her zaman vahşi ve yabancı kalacaksın.”
Söylenemeden ve kurtulamadan bütün en yüksek ümitlerim kayboldu! Bütün gençliğimin hayalleri ve tesellileri soldu! Buna nasıl dayanırım? Böyle yaraları nasıl tedavi eder, acılarını azaltabilirim? Ruhum bu mezarlarından arasından tekrar nasıl dirilir?
Bir Tanrı düşünebilir misiniz? Ama gerçek iradeniz, her şeyi insan için düşünülmesi, örülmesi, duyulması mümkün bir şekle getirmeye çalışmalı. Bütün kendi duygularınızı sonuna kadar düşünmelisiniz!
Ama baktığım anda aynaya, bastım çığlığı ve parçalandı yüreğim: Çünkü orada gördüğüm ben değildim, aksine gördüm orada bir şeytanın suratını ve alaycı gülüşünü.