İnsan ömrü yapılacak işlerin azameti karşısında çok cüce kalıyor Gökçen… Geçtiğimiz yerlerde fabrikaları görmek istiyorum, ekilmiş tarlalar, düzgün yollar, elektrikle donanmış köyler, küçük fakat canlı, tertemiz, sağlıklı insanların yaşadığı evler, büyük yemyeşil ormanlar görmek istiyorum.
“Ah Zerdüşt, her şeyi biliyorum. Sen kalabalığın içerisinde benim yanımda olduğundan daha fazla yalnızdın! Terk edilmek ve yalnız olmak başka bir şeydir. Şimdi bunu öğrendin! İnsanların arasında her zaman vahşi ve yabancı kalacaksın.”
Söylenemeden ve kurtulamadan bütün en yüksek ümitlerim kayboldu! Bütün gençliğimin hayalleri ve tesellileri soldu! Buna nasıl dayanırım? Böyle yaraları nasıl tedavi eder, acılarını azaltabilirim? Ruhum bu mezarlarından arasından tekrar nasıl dirilir?