İpek
@epack1807
Şu anda okuduğu kitaplar
Var oluyorum. Tatlı, çok tatlı, çok ağır bir şey bu. Hem de hafif: Sanki bir başına havada uçuyor. Kıpraşıyor. Hızla dokunup geçiyor, eriyor, kayboluyor. Öyle tatlı, öyle tatlı ki. Ağzımda köpüklü bir su var. Yutuyorum, boğazımdan aşağı akıyor; okşuyor beni. İşte yeniden doğuyor, dilime değip geçen küçük, beyazımsı -ölçülü- bir su birikintisi eksilmiyor ağzımdan. Bu birikini de benim. Dil de, boğaz da benim.
Hoşça kalın küçücük, renkli tapınaklarının içinde, incelikten neredeyse kopacak güzel zambaklar; hoşça kalın gururumuz ve yaşama nedenimiz olan güzel zambaklar, hoşça kalın alçaklar.
Çevreme kaygılı gözlerle baktım, şimdiden başka bir şey yoktu. Şimdileri içinde kabuk bağlamış, hafif ve sağlam mobilyalar, bir masa, bir yatak, bir aynalı dolap ve… ben. Şimdinin gerçek özü kendini açığa vuruyordu: Şimdi var olandı, şimdi olmayan hiçbir şey var değildi. Geçmiş var olan bir şey değildi. Hem de hiç.
Bu cümleyi ben. Düşünmüştüm; başlangıçta benden bir parça gibiydi. Oysa şimdi kağıdın üzerindeydi, bana karşı duruyordu. Artık tanımıyordum onu. Yeniden düşünmek bile elimden gelmiyordu. Orada karşımdaydı; kaynağını gösteren bir belirti aramak boşunaydı. Bir başkası yazmış olabilirdi onu. Ama ben, evet ben, onu. Yazmış olduğumdan emin değildim.
Sınırsız bir korku kapladı içimi. Nereye gittiğimi bilmiyordum. Rıhtım boyunca koştum; Beauvoisis Mahallesi’nin bomboş sokaklarına döndüm; evler, hüzünlü gözlerle kaçışımı seyrediyorlardı. Kasvetle tekrarlıyordum: “Nereye gitmeli? Nereye gitmeli?” Her şey olabilir. Ara sıra yüreğim korkuyla çarparken birden geri dönüyordum: Neler oluyordu arkamda? Belki de arkamda başlayacaktı ve ben döndüğümde iş işten geçmiş olacaktı.