Sıcaktan nefes alınmıyordu, gök gürlemeye başladı. Bütün sabah çapa yaptıktan sonra yere uzanmış dinleniyordu. Lenina düşüncesi birden hayalinde beden bulmuş, çıplak ve elle tutulur bir biçimde karşısında duruyor, “Tatlım! Sar beni kollarınla!” diyordu.
Başarı, Bernand’ın başını döndürmüş ve bu arada o zamana kadar hiç de memnun olmadığı dünyayla uzlaştırmıştı. Kendi önemini teslim ettiği sürece, düzen iyiydi. Fakat, başarı kendisini uzlaştırdıysa da, yine de düzeni eleştirme ayrıcalığından vazgeçmeyi reddediyordu. Çünkü eleştiri eylemi, kendi önem hissini pekiştiriyor, daha güçlü hissediyordu.