Ruhun ana silahı tapınmadır. Allah’a tapma. Allah’a tapma, insanın ve tabiatın tanrılık iddiasını yıkma, onları çıplak hakikatleriyle kavramaktır. Yaratılanı aşmak, iğretiyi yıkmak, yalanı devirmektir. Allah’a tapma, izafî olandan sıyrılıp mutlak olanla donanmak, fânilik perdesini yarmaktır. Allah’a tapma, insanları ve tabiatı putlaştırmama, benlik putunu kırma demektir. Böylesine bir silâhla donanmış ruh, silâhın ta kendisi olmuş demektir. Artık onu hangi kuvvet, hangi silâh yenebilir ?
“O hâlde bollukta ve darlıkta infaka devam et. Fakirlikten ve zaruretten korkma. Cenâb-ı Hakk sana vaat buyurduğunu gerek bizzat kendin ve gerek bütün âlem istesin istemesin yerine getir. Hiçbir cömert kişi asla helâk olmamıştır.”