Vicdan, insanın yüreğine gizlenen bir lamba gibiydi ne zaman yanıp ne zaman söneceğini bilemezdiniz, bir kere yanınca da geçmiş olsun, her şeye yön veren o olurdu…
Tahsin ilk defa geldiği evi gözleriyle tarıyor, geçmişine, ilişkisine dair detaylar yakalamaya çalışıyordu. Duvardaki saate, koltuğun üzerindeki dantelli yastığa baktıkça Ece’yi aslında hiç tanımadığını hissediyordu. İnsanları tanımak çok zordu galiba, masanın üzerinde duran sürahi ona bunu düşündürüyordu. Belki de biz nasıl tanımak istiyorsak hayatımıza giren insanlar ona göre şekil alıyordu.