Eren BİÇER
@erenb
Şu anda okuduğu kitaplar
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
1600 yıllık bir aşkı Genceli Nizami'den, Fuzuli'den sonra Aziz NESİN de işlemiş. Tabi arada onlarca şair ve yazar da bu Arap efsanesinden beslenmiş.
Aziz NESİN Leyla ve Mecnun hikayesini kendine göre yorumlamış . Buna Mecnun'un asıl adı Kays olmasına rağmen kitapta Aslan adını almasını örnek gösterebiliriz. Ayrıca yazarımız kitap boyunca halk tarafından çok benimsenmeyen Öz Türkçe "handiyse, üzünç, üzgü, vs..." kelimeler kullanmış. Ancak hikayenin en büyük dayanağı Fuzuli'nin Leyla vü Mecnun Mesnevisi.
"Fuzuli'den günümüz Türkçesine aktarılmışır." ibaresi kitabın ilk sayfasında yer alıyor. Bu arada kitaptaki manzumeler Aziz NESİN'in şiir yazmadaki yeteneğini de ortaya koyuyor.
Hoş vakit geçirmek isteyen, Leylâ ve Mecnun aşkını öğrenmek isteyen herkese tavsiye ederim.
Günlerden birgün Mecnun gönlü kırık, gözü yaşlı, yorgun, bitik, çölde dolaşıyordu. Gezerken, yolu bir kayalığa düştü. Kayalardan birinin üzerinde, yan yana bir erkekle bir kızın çizilmiş resmini gördü. Bunlardan biri Leylâ'nın, birisi de kendisinin resmiydi. Kaygılı, perişan Mecnun, sevgilisinin resmini güzelce kazıyarak kayadan sildi. Bu sırada oradan geçen biri, neden kızın resmini oyup kazıdığını sorunca Mecnun ona şöyle dedi:
"Bizim için gerçek yalnız birdir. Biz, ayrı ayrı iki resim olamayız. İkimize bir simge yeter."
Adam bir daha sordu:
"Sevgilini yok edip de kendini bırakman doğru mu? O siliniyor da sen neden kalıyorsun? Hiç olmazsa kendi resmini sil de onunkini bırak!"
Mecnun şu cevabı verdi:
"Onun kabuk benim iç olmam doğru değil. Ben kabuğum, o benim içimdedir. Sevi yolunda sevenin sevgilisine örtü olması gerekir. Seven tendir, sevilen de can...
Mecnun Kabe'ye gider ve dua eder;
Ey Tanrı'm aşk adına aşka kıl tutsak beni
Bir an aşk belasından eyleme ırak beni
Azaltma derdi benden dermanım derdim olsun
Yani aşktan yandıkça aşka daha yak beni
Alma cehennemimi o cehennem bendedir
Mutsuzlukla mutluyum kendimde bırak beni
İçimin yangınından öyle güçsüz düşür ki
Leylâ'ya dek savursun rüzgâr olarak beni
Ben beni bilmeyeyim savrulup da yeleyim
Ayağına düşünce sansın bir yaprak beni
Ayağı değsin diye kapısı eşiğine
Yüz sürüp sürüneyim alsın da toprak beni
Mecnun derdini şu şiirle dile getirdi;
Aklı bi yana koydum ne yarınım dünüm var
Sakın öğüt verme ki o saçmadan benim var
Us denenden arındım giysilerden soyundum
Zamanın dışındayım ne gecem ne günüm var
Şaşkınlar şaşar bana oysa kıblem bellidir
Leylâ'dan özge değil benim bi tek kıblem var
Yabancı çöllerdeyim yabanıl illerdeyim
Yanım yörem Leylâ'dır başka ne düşünüm var
Sanma kendim istedim yarım kalmak kendimden
Leylâ derler adına benim de bütünüm var
Çok şükür dünya bilir adım geçer heryerde
Aşk yolunda serseri böyle büyük ünüm var