Sevgilim,
İnsan bir ömür boyu birini bekleyebilir mi? Seni tanımadan önce sorulsaydı bana, hayır derdim. Ama hayat insanı hep inanmadıklarını karşısına çıkararak büyük cevaplar verdiği sorularla sınarmış. Yıllarca beklemek, tek bir kelime duymadan, tek bir an bile görmeden beklemek. Ve beklerken zamanın hesabını tutmak. Seni beklerken sonsuz, gibi gelen dakikaları, saatleri, yılları saydım ben tek tek, kim bilir belki de beni yaşatan beklemekti. Hatta belki de aşk dediğin şey budur. Hiç gelmeyeceğini düşündüğün birini beklemektir hiç vazgeçmemek.
Zamana meydan okuyan tek şeymiş aşk. Gel gör ki aşk ne kadar beceriyorsa başkaldırmayı, insan bedenide o kadar yeniliyor zamana. Ömrüm tükendi yenilen zaman oldu bu kez aşkın karşısında. İnsan hayatı boyunca bilinmeyeni merak eder durur ya, hep yarın ne olacağını bilmek ister. Sanki bilmek yaşanacakları değiştirebilecekmiş gibi. Ben kaderimi ancak son günlerde anlayabildim. Benim kaderim Seni sevmekmiş sadece seni sevmek hatta, herkesi herşeyi bırakıp seni sevmek. Bu satırları okuduğunda ben biraz uzakta olacağım sadece biraz uzakta. Seni sevmek için sana yakın olmaya seni görmeye ihtiyacım yok. Çok mutlu ol yaşadığın her gün bir armağan olsun. Gözlerini kapayıp da yanıma gelene kadar tüm hücrelerinde hisset yaşamı. Sakın hiç bir şey için kendini suçlama. Aşkın kendi kuralları var. Biz aşk sınavını, kim ne derse desin, nasıl hatırlanırsa hatırlansın başarıyla verdik. Mutluyum, sevmeyi gördüm, sevilmeyi de. Bedenlerimiz bizim geçici evlerimiz olduğuna göre ben seni gökyüzünde hiç bilmediğin gerçek evimizde bekleyeceğim. Ve seni göremesemde yine aynı aşkla sevmeye devam edeceğim. Hissedeceksin