erfdali
@erf_dali
Cümle, evlaymış insanla buluşana kadar. Gel arınalım cümle insandan, uçsuz bucaksız; sınır, kuşak tanımayan sevdalara, tükenmeyen umuda yol alalım.
Şu anda okuduğu kitaplar
Nasıl sığdırdı içine toprak
yoksul çocukları, o taş
ve üzüntü sütüyle beslenen
çocukları için onca acıyı?
Olan bu işte. Yazdığım bu.
Hayatın alnıma yazdıkları.
Reklam
Uçarılıktan başka bir şey yapmadınız:
Yığınla döküntü sattınız,
ilahî saçlar, nazenin bitkiler, kırık tırnaklar,
"Saf Güzellik", "efsun",
zavallı, ödlek yapıtlar peşinde koştunuz
göz boyamak için, şaşkına dönsün diye
narin gözbebekleri, ziftlenesiniz diye
efendilerinizin size attıkları yemek artıklarıyla,
korumadan, fethetmeden,
görmeden can çekişen taşı...
mezarların ölü, çürüyen
çiçekleri üzerine yağarken yağmur;
mezarlık çelenklerinden
daha körsünüz siz.
...
Köpüklü buğdayların nereye savuştu?
Meyveli heybetin, kocaman ağzın,
şarkı söylemek için tellerin üstünde
titreyen her şey,
büyük davul, ölçüsüz yıldız
sarsılan derin
suspus oldu bu mahpus kubbelerin
yıkılmaz yalnızlığı altında.
Hem gezegensin hem de onun enlemi,
güçlü aydınlıksın, koyunda,
paylaşılan kardan kurdele üstünde
baş döndüren bir denizin üstüne binerek gelen
sessizliğine çekildi gece
ki dalga dalga yelkensiz su anlatıyordu,
gri rüzgâr titreyerek çözüyordu düğümünü kumunun,
bozkırın hıçkırığıyla yaralıyordu bizi gece.
Sonsuz bir su gibi zaman
hırçın keseklerini, cehennemin keskin buluşlarını
yarışırcasına serperken
büyüyor toprağın,
rahatlığının çoğalan tohumları
yamaçları dolduruyor
ve daha çok alan veriyorsun ilkbaharda.
İnsan inşa ettiğinin dumanı
oluyor sonunda, hiçbir şey doğmuyor
öz ateşinin küllerinden:
küçülürken kuruyor varlığını,
düşüyor elinde tozdan başka bir şey kalmadığında.
Kış zamanı, güney zamanı,
yeniden bugünün zamanı,
beklenen zaman,
yalanın diken diken çağında
ölen ve doğan an.
Reklam