O zaman içimden haykırdım.
"Kamelya Ontonyo!"
Ve onun taş dudaklarından bir ışık uçuyordu.
İşte bir hakikat. Heykeller geceleyin diriliyor. Ve işte gene bir hakikat. Kral Zabnit, Kamelya Ontonyo'yu seviyor. Ve sonra anladım ki, o, Kamelya Ontonyo'yu sonsuz bir ih-tirasla seviyormuş. Sevgide sonsuz ihtiras. Bu bir felakettir. Ve neticede ölüm muhakkak. Fakat ne olursa olsun, seven tahammül eder.
Yüz bin kere haykırıyorum.
Seven tahammül eder!
Affettiği gibi.