erkamdiyorum
@erkamdiyorum
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
---4/5---
bu adam bence karikatür dünyasına yeni bir soluk getirdi. çizimleri hem özgün hem de epey düşündürtüyor. işin güzel tarafı da birçoğumuzun hayatına dokunan detayları çizip tebessüm ettiriyor olması. gerçekten çok beğendim, dönüp dönüp bakılası bir eser çıkartmış ortaya.
---4/5---
ilk kez sanırım 2010 senesinde okumuştum, aradan geçen zamana bakınca tekrardan bir okuyayım dedim. bu kitap ve bu adam bana türkçe edebiyatı sevdirmiş gerçekten. geriye dönük yorum yapınca bana okumayı aşılattığını daha iyi anlıyorum.
alper bey gerçekten çok zeki bir insan ve esprili bir dile sahip, bunu her eserinde gösteriyor da zaten. kitabı okurken o kadar çok tebessüm ettim ki bu hissi özlemişim gerçekten.
dediğim gibi kitabı daha önce okumuştum ama sonunu bir türlü hatırlayamıyordum. kitabın neden sonlarını hatırlayamadığımı tekrar okuyunca fark ettim. hikayesi absürt, komedi ama içinde fantastik ögeler de var. bunu unutmuşum mesela. sonra bir yerlerde hikayeye dahil olan `kaan sezyum`u da unutmuşum çünkü o zamanlar benim cahilliğimden olacak bu herifi tanımıyordum bile. adını tekrar görünce bir gülümsetti`ne yalan söyleyeyim`
velhasılı, hikayesi sıradan başlayıp yoğunlaşarak ufak bir bocalamayla ters köşe yapmaya çalışıyor, dili kesinlikle yormuyor ve türkçe'nin tüm nimetlerinden faydalandığı için sık sık tebessüm ettiriyor. tekrardan yazara teşekkürler, kalemine sağlık.
"Ve ben artık mutsuz bir adamım..
Günler, haftalar, aylar akıp giderken, ben yaşamıyor da daha ziyade vakit geçiriyorum. Ortalık karardıktan sonra pencereden yıldızları izliyorum. Umut etmiyorum, kızmıyorum, üzülmüyorum. Sadece hatırlıyorum.
Kainat türlü biçimlerde kandırmaya çalışıyor beni. Bulutlar ilerliyor, bir ayyaş nara atıyor, bir araba acı acı klakson çalıyor, daldan bir yaprak düşüyor... Orada öyle sabit dururken, her şey beni kimsenin umurunda olmadığıma, unutmayışımın bir anlam taşımadığına inandırmak için yarışa giriyor. Sabırla bekliyorum ki, bütün kozlarını oynasınlar. Ne olursa olsun duruyor, duruyor, duruyorum... Gece bir kez daha aşkım karşısında mağlup
"işte o zaman benimkine yapışık ve tam karşımda
bir çalışma masası daha bulunduğunu fark ettim. ve o masada duran dev, ayaklı bilgisayar monitörünün üstünden bana dikilen menekşe rengi gözleri. "sizi en yakın çalışma
arkadaşınızla tanıştırayım: sanem hanım." sanem hanım. sanem. evlen benimle sanem. kadınım ol benim. yaşadığım tüm acıları, yaptığım bütün kötülükleri, pişmanlıklarımı, hatalarımı akla. başına çiçekten taçlar yapayım, sana şiirler yazayım, seni her gece masallar anlatarak uyutayım. bazı akşamlar dvd'de film seyredelim seninle. birlikte hüzünlenelim, birlikte gülelim. sanat galerileri gezelim. sen benden daha çok anla modern sanatı. gördüğümüz eserlerin ne anlama geldiğini açıkla bana, ben başımı sallayayım. ah ben ne aptalmışım! nasıl olup da varlığından kuşkuya düşmüşüm? oysa hayat denen bu yaranın seni bulmak dışında ne anlamı olabilirdi ki? bak şimdi her şey ne kadar açık görünüyor oysa. ilk görüşte aşka inanırsın, değil mi sanem? evet, çok doğru. ben de başka türlüsüne inanmam zaten. biliyor musun sanem, ben seni hep severim. her gün daha çok severim. bak mesela pencerenin önüne bir kuş konar ben seni severim, bir tren yolculuğunda pencereden dışarı bakarken derme çatma bir ev gözüme çarpar ben seni severim, burnuma eskilerden, hangi uzak hatıraya ait olduğunu bir türlü çıkaramadığım bir koku çarpar ben seni severim, kafama kuş sıçar ben yine seni severim... anlıyor musun beni? sonra ben bazen biraz fazla kıskanç olabilirim. diyelim yazlık bir yere gitmişizdir de, bir akşam sen çok hoş bir tunik giymişsindir, oradaki bütün erkekler bayılır sana, hemen âşık olur. ben mesela, tunik i nedir onu bile bilmeden kıskançlıktan çatlayabilirim böyle bir durumda. ama belli etmem. ama sen yine de sezersin. öyle bir laf edersin ki ben, benden başka hiçkimseye
