O bir tanecik manolya bütün evi harika bir şekilde kokutur. Ve annem her seferinde aynı şeyi söyler:
"Sakın koklama, koklarsan yapraklarını döker."
Manolyanın bu özelliği için bir şarkı bile varmış.
Bir keresinde ne olacağını merak edip koklamıştım. O güzelim manolya, yapraklarını tek tek masanın üzerine bırakıvermişti.
Artık koklamıyorum. Annem haklı, dediği gibi bazı çiçekler sahiden de bazı insanlar gibi çok hassas oluyorlar.
...hayat denilen sürecin, geçmişin tatsız olaylarından kaçıp çocukluğun lezzetlerini ve kokularını yeniden bulmak arasında bir gel git olduğunu ifade etmeye çalıştım.