Erol Seçilmiş
@erolsecilmis
51 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
“Ayrıca insanlar senin gibilerden hoşlanmazlar; gerçekleri ve bilimi sevmezler. Bilmediklerini mi zannediyorsun! Bazı gerçekleri bilirler, ve onu zar zor görmezden gelirler. Senin gibi ukalalarda o gerçeği gömdükleri yerden tekrar çıkarmaya çalışır.”
Reklam
“Zaten kör doğmuş birine, neden kör doğdun ya da neden göremiyorsun diye söylenemezsin! Sözlerinle görmesini sağlayamazsın. Bu da bir ahmaklık!.”
medium.com/@erol-secilmis/...
“Dünya, okyanus dolusu kötülük, acı ve can sıkıntısıyken; iyi ve güzel olan şeyler yalnızca bir avuçtur. Onunda çoğunu avantajlı olanlar alır ve manipülatif, “yalancı” umut üretirler, geriye kalan bu iki yüzlü umut’a sığınır, kırıntılarla avunur, ta ki onlardan da sıkılana kadar. Böyle bir ortamda yeni birini dünyaya getirmek, bilerek ya da bilmeden yıkımı sürdürmektir. Ağır bir suçtur. Sevgi değil vicdansızlıktır.”
Seninle benim gibilerin her zaman depresif melankoli olduğumuzu söylerler, bu tam olarak doğrudur. Ancak göremedikleri şey şu; Dünyanın tadını, içimizdeki ağırlıkları ara sıra aşabildiğimiz anlarda, en iyi çıkarabilecek insanlar da yine bizleriz. Çünkü birkaç özel insan dışında, ne ebeveyn figürlerine ne de bir nesneye kendi değerimizden fazlasını vermeyiz. Kimseye saplanıp kalmayız; toplumun zorla öğrettiği kültür, gelenek, norm, din gibi kalıpların ardını görürüz. Derdimiz iç dünyamızdaki savaşlar ve dış dünyadaki evrensel saçmalıkların saçmalık olduğunu bilmekledir.
Nihilizm, pesimizm ya da absürdizm bize korkutucu bir özgürlük verir. Ve asıl yük, bu özgürlüğü kimseye zarar vermeden yaşayabilmek için çabalamaktır.
Hayatta seçebileceğimiz ikinci seçenekte bu yaşam saçmalığına bir son vermek. Tabi bu bazılarımız için mümkün ama bazılarımız için istese de bir bencillik ve sorumsuzluk hareketidir, ve bu bütün savunduğun şeye ve kendine bir nevi ihanettir. Ama gerçek bir seçenek olarak kalması içimizi rahatladır, her an bu saçmalığa son verme düşüncesi içimizi huzurla doldurur.
medium.com/@erol-secilmis/...
“…çoğu insan evlilik ve çocuk sahibi olmanın ciddi bir sorumluluk olduğunu bilir; bu yeterli değildir. Özellikle çocuk sahibi olmanın, sandıklarından çok daha ağır, gerçek bir ‘ölüm-kalım’ meselesi olduğunun farkında değildir. Yüksek IQ, bilişsel kapasite, analitik düşünme ya da akademik başarı bunu değiştirmez; çünkü insan duygusal zekâ, sosyal zekâ, öz farkındalık ve dürtü denetimi bakımından yetersizse, kararlarını bilinçle verdiğini sanarken aslında kör içgüdülerle hareket eder. Eğer insan yaşamın yükünü ve varoluşun zincirleme acısını gerçekten kavrayabilecek kadar yüksek bir farkındalığa sahip olsaydı, üremeyi aklının ucundan bile geçirmezdi.”
Reklam