Erol Tekel
@eroltekel88
İkimiz de hastayız aynı özlemden,
Düşler yollarız sezgiler yüklenmiş.
(>Herman Hesse<)
Şu anda okuduğu kitap
Böylece Hölderlin kendi inancıyla dünyanın soğukluğu arasındaki uçuruma dair kendi deneyimini kozmik bir yüksekliğe çıkarır.
Bir sezginin müziği; Hyperion budur, daha fazlası değil- ne gerçek bir şiir, ne tam bir sanat eseri. Filolojik çabalara gerek olmadan da burada farklı yıllara ve algılama ait çeşitli katmanların karmaşık bir şekilde birbirine girdiği, hayal kırıklığına uğramış birinin melankolisiyle heyecan verici bir plana coşkuyla başlanıp, derin bir depresyon içinde kara bir kederle bitirildiği açıkça hissedilebilir. Romanın ikinci bölümüne sonbahar yorgunluğu hâkimdir: Hölderlin esrimesinin melodik ışığı karanlığı sadece seyreltir, "düşünülmüş bir düşüncenin" kalıntıları kasvetli karanlıkta zar zor seçilir. Özellikle de bütünlük idealini bu güçsüz genç burada diğer hiçbir eserinde olmadığı kadar az hissettirir.
Hyperion, Hölderlin'in öbür dünyaya, tanrıların yeryüzündeki görünmez vatanına olan gençlik rüyasıdır, hülyalı bir şekilde korunan, hiçbir zaman gerçek hayata tam anlamıyla uyanamadığı bir rüyadır.
Böylece Schiller, Hölderlin'de kendi aşkın halini, kendi insana dönüşmüş sözünü görmüştür. Schiller'in gençlikten beklediği her şey, heyecan, saflık, coşku, bütün bunlar Hölderlin'de hayata geçmiştir, bu genç hayalperest Schiller'in ideal önermesini bir varlık olarak yaşamaktadır.