Erol Tekel
@eroltekel88
İkimiz de hastayız aynı özlemden,
Düşler yollarız sezgiler yüklenmiş.
(>Herman Hesse<)
Şu anda okuduğu kitap
Kleist'ten bahsediyor.
Ahlaki taleplerinin katılığı yüzünden nişanlısı Wilhelmine von Zenge'nin gençliğini mahveder, en sevdiği kız kardeşi Ulrike'nin servetini tüketir, kalbinin en yakın yoldaşı Marie von Kleist'ı bomboş ve yapayalnız bırakır, Henriette Vogel'i kendisiyle birlikte ölüme sürükler.
Her şeyi içinde kilitli tutuyordu. Tutkuları gözlerinden yansımıyordu. Patlamaları daha ilk sözcükten önce dudaklarının altında dağılıp gidiyordu.
Kleist...
İçinde sessiz, fark edilmeyen, tuhaf bir vurgusuzluk taşıyan, dışarıya çıkmaya çalışmayan bir şey olmalıydı, benzersiz bir gizem olmalıydı.
Hatırlıyorsun değil mi Lucréce, bir keresinde bir kadın müşteri bizden zehirli yerörümceği almıştı, dükkana geri geldi. Çok şaşırmıştım, iğne satıp satmadığımı sordu. Ben gözlerini oymak için istiyor sandım. Hiç ilgisi yoktu, Denise adını verdiği örümceğine incili pamuk patikler örecekmiş meğer. Arkadaş olmuşlar, kadın da çantasında taşıyordu zaten hayvanı. Çıkardı ve avcunda dolaştırdı. Ben "koyun çantanıza" diye bağırıyordum telaşla, o ise gülüyordu "Denise tekrar yaşama
zevki verdi bana" diyerek.
Puan vermedi·355 syf.·
2026 116. kitabı
