Ervah-ı ezelde levh ü kalemde
Bu benim bahtımı kara yazdılar
Gönül perişandır devr-i alemde
Bir günümü yüz bin zara yazdılar.
Ervah-i ezelde. .
sesimi dünyanın en güzel bahçesine
bıraksam Hicâz nağmeleriyle
yanar mı kirpiklerin
dudakların, omuzların, ellerin
Ervah-ı Ezelde
Ervâh-ı ezelde levh-ü kalemde
Bu benim bahtımı kara yazdılar
Gönül perişandır devr-i alemde
Bir günümü yüz bin zâre yazdılar
Ervah-ı ezelde levh ü kalemdeDivan
Dünyayı sevenler velî değildir
Canı terk edenler deli değildir
İnsanoğlu gamdan hâli değildir
Her birini bir efkâra yazmişlar
İnsanloğlu ezelde yalnız kendisi var olan Rabbi'nden kopup gelmiştir. Tekrar O'na dönmek isteği, şuuraltının en esaslı bir temâyülüdür. Bu sebepledir ki, ruh beden hapishânesinde Adeta dâimi bir tedirginlik ve ızdıraba mâruzdur, Bu bir «gurbet ızdırabıdır. Zira insanloğlu ilk gurbet acısını Âlem-i Ervah'tan ayrılıp bir dâr-ı musibet olan bu Dünya'ya geldiğinde tadar, Her insanın şuuraltı bu ızdırap ile doludur. Kalbin ancak Cenab-ı Hak'kın zikri ile tatmin bulması bundandır. Rab'den ayrılıp Dünya gurbetine düşmenin ızdırabı «vâsıl ilellah» oluncaya yani asli vatana dönünceye kadar sürer. Lâkin bu Âlemin insanı teselli edip oyalayan evlâd, mal, makam nev'inden çeşitli oyuncakları vardır...
(İnsanlar) Kendi kendilerine minyatür bir Dünya kurarlar. Bu Dünya'nın avundurup oyalayıcı oyuncakları olan ve dünyevi iştihalara hitab eden mal, evlâd ve makam gibi çoğu kıymetsiz varlıkların elden çıkması veya araya alışkanlıkları sarsan bir mesâfenin girmesi, ikinci bir «gurbet ızdırabı»nın yaşanmasına sebep olur. Bu sefer ayrılık ateşi bir kat daha artar...
