Savaş pis bir iştir ve Müttefikler her daim "tarihin" inanmamızı arzu ettiği sütten çıkmış ak kaşık değildir.
Her adamın ruhunda pusuda bekleyen, kalbinin kapılarını gamalı haç ve kartala açan bir karanlık vardır.
Reklam
Savaşın vahşi feryadı rüyalarıma hâlâ musallat olur. Aradan geçen neredeyse yetmiş yılın ardından dahi, sardalya konservesinden yerken makineli tabancamın ateşi altında seğiren Rus askerini veya bana ızdırabını sonlandırmam için yalvaran, bacağı bedenine sadece birkaç kas lifiyle bağlı acemiyi düşlerimde görürüm. Normal olan herkes için, bir diğer insanı yakın mesafeden öldürmek sinirleri kırılma noktasına kadar zorlar ve zihinde silinmez bir iz bırakır. Fakat aynı rüyalar ayrıca bir efsun, çocukluk anılarımı hatırlatan neşeli anları veya toprağa düşmüş bir yoldaşın gülümseyen yüzüne yeniden hayat veren kısacık yanılsamaları, yani zamanın silemediği görüntüleri de getirir. Ve ara sıra, Hitler tarafından bayındır edilen Zeitgeist'ın sembolü olan, Lichterfelde kışlasındaki korkuluğun üzerindeki kanatları açılmış, göğe yükselmeye hazır kartalı görürüm. Sol kolumdaki üstünde "Adolf Hitler" yazan kol bandına bakar ve göğsümün gururla kabardığını hissederim. Geride bırakılmış bir ömrün perspektifinden bir zamanlar olduğum genç Leibstandarte askerinin "gehorsam bis in den Tod" sözleriyle hayatını Führer'e sunmasını izlerim. Zeitgeist'tan hiçbir vakit tümüyle kaçamam. Davet edilmeksizin omzuma konar ve hileleri kalbi değil, fakat vücudun hılkî biyolojik tepkilerini hedefleyen reddedilmiş bir sevgili misali kulağıma ayartıcı bir şekilde fısıldar. Ve o sapkın gayesi için Alman gençliğinin en kötü değil, fakat en iyi kısmını aldı.
Bugün bile hayatımı palaskalarımıza damgalanmış şiara göre yaşıyorum: Meine Ehre Heisst Treue.⁷⁷
Hatıraları ölene kadar benimle yaşayacak olan eski asker arkadaşlarımla paylaşmış olduğum yoldaşlığa, bugünün amaçsız gençliğinin tahayyülünün ötesinde olan o yoldaşlığa geriye dönüp gururla bakıyorum. Fakat Führer'imizin kaderine veya savaşı kaybetmemize neden olan kaçırılmış fırsatlara veya aptalca kararlara sürekli yas tutan yaşlı bir Nazi değilim. Elbette, sadık diğer bütün askerler gibi ben de savaşı kazanacağımızı ummuştum. Fakat işler olacağına vardı ve hayatta "keşkelerin" üstünde durmanın bir manası yoktur.
Vakur bir sükûtla kol bandımın dikişlerini bıçağımla kopardım ve üzerine gümüş iplikle işlenmiş "Adolf Hitler" adına son kez baktım. Kol bandını bir ağacın dalına, yoldaşlarımınkine yakın bir yere astım. Yakına da silahlarım ile künyemi ve onlarla birlikte savaşla ziyan olan gençliğimi gömdüm.
Reklam
Reklam