Başka Dünyaların İnsanları
Mevsimlerin sıcaklığını sen gidince öğrendim
Kışın beyazlığını sönmüş resimler ayan etti
Şimdi soruyorum sana
Yalnız kadınlar mı sevilir
Yoksa sevilen kadınlar mı yalnızlaşır
Sana öfkemden değil bu suskunluğum
Ben senin kalbinin masumiyetine vurgunum
Hâlâ çınlatıyor kulaklarımı o gidiş
Hiçbir kahkaha sesi örtmüyor gerçeği
Serbestçe dolaşıyorum şimdi satır aralarında
Bir kuş gibi özgür
Bir idam mahkumu kadar umutsuzum
Güllerin arasında bazen dikendim
Güneşin ardından ağlayan bir buluttum
Yalnızca sen
Evet sen
Yağmurdan sonra beliren o gökkuşağıydın
Her şeyin zıttı ile var olduğu bu evrende
Biz zaten başka dünyaların insanıydık