Victor Hugo - Notre-Dame’ın Kamburu
Neçə gündür oxuyub heç cür bəyənə bilmədiyim əsəri axırı ki bitirdim.Bizim insanlar Notre Dame Katedralı yananda o qədər qəm dəryasına qərq olmuşdular ki az qalırdılar ki gedib katedralı təzədən tiksinlər.Üstəgəl bu kitabı da yaman tərifə boğmuşdular.Mən də dedim ki hər halda məni məndən alıb geri verməyəcək olan əsər budur.Amma Hüqonun bu kitabı heç birini bacarmadı.Şişirdilmiş kitablar siyahımda ilk sıralara girməyi bacardın, əziz kitab.
Hüqonu da qınamıram, daha çox şair və dramaturq olduğundan nəsr onun əlində elə də axıcı alınmır.Əsər haqqında biraz araşdırma edəndə əslində roman janrının yeni konsepti “Epik Teatr” olduğu ortaya çıxır.Ona görə də əsəri oxuyanda romandan çox dram və ya tragediya ab-havası aldım.Bunun nəticəsidir ki teatr və filmlərə bu əsər daha təsirli formada inteqrasiya olunub.
Əsərin ən yorucu tərəfi isə memarlıq idi.Onsuz da Parisin keçmiş dövrlərindən bu tərəfə olan təsvirləri yaddaşlarda qalacaq bir nüans deyil.Hətta əsərə yersiz uzunçuluq və yoruculuq gətirib.Təsəvvür edin ki bu hissələri çıxarsaq əsər daha axıcı və dramatik alınır.Hüqonun elə əsl məqsədi də bu qotik memarlıq üslubunun yox olmasına qarşı üsyandır.Amma fikrimcə iki mövzunu bir-birinə qataraq həm oxucu üçün süjet daha sönük alınıb, həm də memarlıqla bağlı nüanslar əsərin sonlarına doğru artan dramatiklik içində batıb gedir.Beləliklə əsər nə öz qayesi olan qotik memarlığın vacibliyini, nə də ki əsərin dramatik hekayəsini tam çatdıra bilməyib.
Əsərin xoşuma gələn iki-üç nüansı oldu.Birincisi, XI Louise-ın Bastiliya sarayında olan söhbətləri oldu.Tarixdəki Fransa krallarının zəifliyi və feodallar arasında yetəri qədərincə nüfuzunun olmaması və maliyyə problemləri əsərdə çox gözəl təsvir olunub.Bu da Hüqonun yaxşı dramaturq və o qədər də
Victor Hugo - Notre-Dame’ın Kamburu
Neçə gündür oxuyub heç cür bəyənə bilmədiyim əsəri axırı ki bitirdim.Bizim insanlar Notre Dame Katedralı yananda o qədər qəm dəryasına qərq olmuşdular ki az qalırdılar ki gedib katedralı təzədən tiksinlər.Üstəgəl bu kitabı da yaman tərifə boğmuşdular.Mən də dedim ki hər halda məni məndən alıb geri verməyəcək olan əsər budur.Amma Hüqonun bu kitabı heç birini bacarmadı.Şişirdilmiş kitablar siyahımda ilk sıralara girməyi bacardın, əziz kitab.
Hüqonu da qınamıram, daha çox şair və dramaturq olduğundan nəsr onun əlində elə də axıcı alınmır.Əsər haqqında biraz araşdırma edəndə əslində roman janrının yeni konsepti “Epik Teatr” olduğu ortaya çıxır.Ona görə də əsəri oxuyanda romandan çox dram və ya tragediya ab-havası aldım.Bunun nəticəsidir ki teatr və filmlərə bu əsər daha təsirli formada inteqrasiya olunub.
Əsərin ən yorucu tərəfi isə memarlıq idi.Onsuz da Parisin keçmiş dövrlərindən bu tərəfə olan təsvirləri yaddaşlarda qalacaq bir nüans deyil.Hətta əsərə yersiz uzunçuluq və yoruculuq gətirib.Təsəvvür edin ki bu hissələri çıxarsaq əsər daha axıcı və dramatik alınır.Hüqonun elə əsl məqsədi də bu qotik memarlıq üslubunun yox olmasına qarşı üsyandır.Amma fikrimcə iki mövzunu bir-birinə qataraq həm oxucu üçün süjet daha sönük alınıb, həm də memarlıqla bağlı nüanslar əsərin sonlarına doğru artan dramatiklik içində batıb gedir.Beləliklə əsər nə öz qayesi olan qotik memarlığın vacibliyini, nə də ki əsərin dramatik hekayəsini tam çatdıra bilməyib.
Əsərin xoşuma gələn iki-üç nüansı oldu.Birincisi, XI Louise-ın Bastiliya sarayında olan söhbətləri oldu.Tarixdəki Fransa krallarının zəifliyi və feodallar arasında yetəri qədərincə nüfuzunun olmaması və maliyyə problemləri əsərdə çox gözəl təsvir olunub.Bu da Hüqonun yaxşı dramaturq və o qədər də
