Küresel dünyadaki uyuşturucu ağını ve kara para aklama süreçlerini bütün ayrıntıları ve gerçekleriyle anlatan kitap insanı sıkça şoka uğratacak düzeyde hayrete düşürüyor. Kitabı okurken kalk Escobar büyüğün geldi diye film, dizi senaryosu okur gibi şaşırıyorsunuz. İşin ilginç matematiksel yönü ise çoğu yediğimiz ithal muzun kokain eşliğinde bir araç olarak Türkiye'ye giriş yapmış olması. Tesadüf olamayacak düzeydeki rastlantıların olduğu aynı isim ve şirketler arasında dönen entrikalı ve alengirli alışverişler. Çok söze gerek yok. Her şey apaçık aslında ortada. Tavsiye eder, keyifli okumalar dilerim.
Roman, Kolombiya’daki sınıf uçurumu, kartel şiddeti, kaçırılma korkusu ve sıradan insanların hayatta kalma mücadelesine odaklanan çarpıcı bir hikâye sunuyor.
Hikâyenin Temel Çekirdeği
Medellín’de yaşayan genç bir kızın gözünden; ülkenin hem zenginlerin yüksek duvarlarla çevrili, korunaklı semtleri hem de yoksul gecekondu mahallelerinin sert gerçekliği anlatılıyor.
Şehirde:
Bir yanda Escobar’ın karteli ve onun bıraktığı şiddet miras,
Diğer yanda fakir bölgeleri tamamen yok sayan elit kesim,
Bu iki uçurumu çok etkileyici bir dille gözler önüne seriyor. Soluksuz okudum, çok beğendim ve gerçekten çok şey öğrendim.
Escobar… Ne hayatlar söndürdün, yazık sana.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gücün Zehirli Cazibesi, Kahraman mı Canavar mı?Duygu ve Düşünce
Pablo Escobar kitabını okurken, sayfalardan taşan o gölgeyi hissettim bir yanda yoksulluktan gelen bir adamın yükselişi, diğer yanda yükseldikçe kararan bir ruhun hikâyesi. Pablo Escobar yalnızca bir uyuşturucu baronu değildi; aynı zamanda gücün, korkunun ve cazibenin nasıl aynı bedende biriktiğinin sembolüydü. Onu okudukça, aslında insanın içindeki en tehlikeli yanın ne kadar da tanıdık olduğunu fark ettim: doyumsuzluk.
Escobar’ın hikâyesi bana kendi hayatımdaki küçük açlıkları hatırlattı. Çocukken sahip olamadığım şeyleri, bazen başkalarının elinde görünce içimde büyüyen kıskançlığı… Ve zamanla anladım ki, insanın içindeki o bitmeyen açlık doyurulmadıkça büyür, büyüdükçe insanı yutar. Escobar bunu parayla, güçle, kanla doyurmaya çalıştı. Biz ise bazen sevgiyi, bazen başarıyı, bazen de başkalarının onayını aynı iştahla kovalıyoruz.
Kitapta en çok beni sarsan şey, Escobar’ın halk tarafından hem kahraman hem de canavar olarak görülmesiydi. Yoksullara yardım eden bir adamın aynı zamanda sokaklara ölüm saçabilmesi… Bu bana insandaki o ikiliği düşündürdü. Biz de hayatlarımızda başkalarına gülümserken, içimizde taşıdığımız karanlıklarla yaşıyoruz. Kimse masum değil, herkesin içinde biraz gölge var.
Escobar’ın hikâyesinde bir yanım dehşete kapıldı, bir yanım ise büyülendi. Çünkü bir insanın sınırları yoktu; o istediğini alıyor, istemediğini yok ediyordu. Ama her satırda daha da fark ettim: İnsan kendi kurduğu imparatorluğun en büyük mahkûmu oluyor. Escobar için özgürlük, aslında zincirlerin en ağır olanıydı. Kendi hayatımda da defalarca hissettim bunu; kazandığım bir şeyin beni özgürleştirmek yerine daha da sıkıştırdığını…
Kitabı kapattığımda içimde tek bir his kaldı Güç, insana ait değilmiş. Ne kadar büyürse büyüsün, sonunda insanı paramparça eden bir ateş gibiymiş.
Kitab görüntüsü diqqət çəkdi dedim oxuyum, sadəcə qısa deyə bilərəm, tarixi bir kitabdır, yəni məhşur tanınmış adamların tarixi həyat hekayələri yazılıb, Vanqa, Escobar, Hitler. Vs tarixə marağı olanlar və yaxud, bu adamların həyat hekayəsi kimə marağlıdır oxuya bilər.
Öteden beri gazetecilerin yazdığı yakın tarih kitaplarına, monografilere bayılırım. Pablo'yu Öldürmek'i de bizde ilk baskısının çıktığı 2016'da almış ama sonradan tamamen unutmuşum. Kütüphanemde başka bir kitabı ararken tesadüfen denk gelmesem daha uzun yıllar okunmak için bekleyecekmiş.
Nefis bir kitap. Bana Stephen Kinzer'in kitaplarını hatırlattı. Bir süre dünyanın en ünlü uyuşturucu kaçakçısını ölüme götüren yolda Kolombiya ve ABD güvenlik güçlerinin hikayesi gibi gitse de bir yerden sonra tam anlamıyla "canavarla savaşırken canavarlaşmak" mevhumuna dönüşüyor anlatı. Özellikle de Pablo'nun La Catedral hapishanesinden kaçtıktan sonraki takip süreci ve Los Pepes'in saldırıları olağanüstü bir ahlaki ikilemi gözler önüne seriyor.
Küçük bir ülkede politikacıları ve güvenlik güçlerini yozlaştırmak için doğanın vergisi bir bitkiden faydalanmak ve bu yozlaşmayı kendi şiddet dünyasıyla sarmalamak, Pablo Escobar ve benzerlerinin, ülkeleri, içinden çıkılamaz sorunlara itmesine sebep oluyor. Pablo'nun hikayesi boyunca hukuk devleti olarak Kolombiya defalarca kendi yarattığı hukukun dışına çıkarken, hukuksuzluğuyla güçlü olan Escobar'ı onun etik anlayışıyla vurmaktan başka bir çare bulamıyor. Devlet ve karteller arasında kalan sivil toplum ise bu işte en büyük bedeli ödeyen taraf oluyor.
Kitabın son sorusu; Amerikan büyükelçiliğinde bütün operasyonu yöneten üst düzey görevlinin ikilemi, oldukça çarpıcı. Escobar'ı öldürmek için çok çaba, zaman ve emek harcadık, yüzlerce insan öldü ve nihayet başardık. Fakat bunun en önemli sonucu Cali kartelinin daha güçlenmesi ve kurumsallaşması oldu. İyi mi yaptık, kötü mü yaptık? Pablo'yu öldürmek mi Pabloluğa giden yolları öldürmek mi mesele? Bu yıl şu ana kadar okuduğum en iyi kitap soru işaretleriyle noktalanıyor. Bu arada Narcos
10/10
Beğendi
·2025 85. kitabı
Bay Münzevi
Yayınevinin dünyanın farklı ülkelerinden Türkçe'ye çoğunlukla ilk kez çevrilen özgün eserlerini okurken mest oluyorum.
Herkesin okuduğu, ulaşılabilirden ziyade egzotik meyveler misali ömürde belki ilk kez denk gelen meyvelerden tatmak gibi. ( Kuzenim Tayland'a gittiği geziden dönünce buralarda olmayan meyveleri getirmişti benzetmemi daha net ifade etmek için yazmak istedim.)
Kitabın memleketi Brezilya , yazarı Machado de Assis.
Konusuna gelecek olursak, karakterimiz Bentinho doğduktan sonra hayati tehlike yaşayınca annesi kendi içinden Tanrı'yla anlaşma yapar. En net haliyle oğlu yaşarsa onu Papaz okuluna yollayıp din adamı yapacağına dair dua eder, söz verir.
Ancak Bentinho papaz okuluna gitmek istemiyor, komşularının biricik kızı Capitu'yla çocukluktan gelen bağları aşka dönüşürken hayat onları da sınayacaktır.
Bentinho, validesini kırmayıp istmeyerek de olsa okula başlar ancak zorla güzellik olmayacağı için devam edemez. Hukuk insanı olur, bu alana yönlenir.
Capitu'yla Bentinho'nun annesi oğlunun yokluğunda anne kız gibi yakınlaşır, birbirlerine alışırlar. Evlilikleri de kolaylaşır haliyle.
Kitabın bölümleri arasında yazar bizlerle konuşuyor, hatta çoğu yerde bırak istiyosan diye uyarıyor. Ama belirtiyor da güzel bir okuma hissini tatmak için devam etmek gerekir.
Bentinho'nun papaz okulundan arkadaşı Escobar ile anılarını okuyup karakterin hayatlarındaki yerini anlıyoruz. İkisi de evlenmiş olup aile dostu halinde birbirleriyle vakit geçiriyorlar.
Capitu'yla bir bebekleri olmayan Bentinho bunun üzüntüsünü içinde yaşarken Escobar ile de paylaşıyor. Hayırlısı diyerek günler devam ediyor.
Capitu sonunda hamile kalıyor ve bir oğulları oluyor. Ancak kader Bentinho için oyununu kurmuş, fark etmesini bekliyor.
Bentinho'nun ruhsal derinliği, yazarın umursamaz
