Aile içindeki bir başka ayrım da kız ve erkek çocuklarına farklı şekilde davranılmasıdır. Buradaki klasik tablo erkek çocuklarına çok fazla değer verilmesi ve kız çocuklarına hiçbir şeyi başaramayacaklarmış gibi davranılmasıdır. Böyle davranılan kız çocukları sürekli kendinden şüphe eder ve çekince ile büyür. Hayatları boyunca çok fazla çekinip, daima sadece erkeklerin bir şeyleri başarabileceği izleniminin gölgesinde kalırlar.
İlginçtir ki aynı ailede doğmuş olsalar bile iki çocuğun aynı şekilde büyümediğini görürüz. Aynı ailenin içinde olmalarına rağmen her bir çocuğun etrafını saran atmosfer diğerinden çok başkadır.
Sinirli babaya sahip olan kız çocuklarının, sinirli erkekleri dışlayan bir ilk kişiliği örneği oluşturduğunu görürüz. Aynı durum sert mizaçlı bir anne tarafından baskılanmış erkek çocuklarının kadınları dışlaması olarak da karşımıza çıkar. Bu dışlama tutumu elbette çok çeşitli olarak ifade edilebilir: örneğin çocuk utangaç biri olabilir veya cinsel sapkınlıklara meyil edebilir.