Eser Han
@esermah49
Şu anda okuduğu kitaplar
Aynı tema, başka yaratılış hikâyeleri tarafından da işleniyor. Homeros’un çağdaşı olan Hesiodos’un zamane “resmi tarih”i diyebileceğimiz şiirlerinde {Theogonia) aksiyonun zirvesi bir “darbe”dir. Zeus önderliğindeki Olimposlular, zamanında kendilerini canlı canlı yutmuş olan babaları Titan Kronos’a karşı isyan ederler. Titanomakhia denen on yıllık savaşın sonunda Zeus kral olur, tüm Titanlar da yeraltına hapsedilir. Devrimcilere yardım ve yataklık etmiş olduğu için zindana atılmayan iki işbirlikçi Titandan biri olan Prometheus, bu yeni düzenden çabuk sıkılır, yeryüzüne iner ve çamurdan insanı yaratır. Athena da bu çamur yığınlarına üfleyerek onlara can ve akıl bahşeder. Tanıdık geldi mi?
Bunlardan biri gerçek, diğeri sahte kimliğimiz değil, ikisi de biziz. Daha karşısındakiyle doğru düzgün konuşmasını öğrenemeden internet ile her yana bağlanmış, daha kendisini tanıyamadan uzayı keşfetmeye başlamış trajik yaratıklarız.
Anlaşmazlıkların çözümüyle, kararların alınmasıyla,
ekonomiyle, mekânla ilgili nedenler büyük hacimli toplumların merkezileşmesi gereğini doğurmakta birleşir.
Ama gücün merkezileşmesi, gücü elinde bulunduran, bilgi alma tekelini elinde tutan, kararları veren, malların yeniden dağıtımını yapanların, fırsatlardan yararlanmasının ve yakınlarını yararlandırmasının yolunu açar. Çağdaş insan öbekleşmelerini bilen herkes için bu çok açıktır. En eski toplumlar gelişirken merkezileşen gücü ele geçirenler yavaş yavaş kendilerini seçkinler olarak kabul ettirdiler, belki de onlar eşit düzeydeki köy klanları arasında ötekilere göre “daha eşit” duruma gelen bir klanın üyeleriydi.
En eski devletlerin devlet dinleri ve tek tip tapınakları vardı,
İlk kralların çoğu kutsal sayılıyordu ve onlara sayısız açıdan özel davranılıyordu. Örneğin, Aztek ve İnka imparatorları her yere tahtırevanla taşınıyordu; İnka imparatorunun geçeceği yolu önden giden hizmetkârlar süpürürdü;