aşılmaz duvarların öyle örtmüştü ki kalbini, duvarlara tırmanacak yegane şey ben değil, upuzun satırlardı.
buna yanardım bir tanem; tüm öfkem, tüm tasam bunaydı.
saatler geçmiyor,
bu rüzgar artık esmiyor.
bana senden kalan
hatıralar da yetmiyor.
ellerim üşüyor, fotoğraflar konuşmuyor.
bu zalim dünyada, hiçbir şey beni ısıtmıyor.
Nilgün Marmara