esima.
@esimiva
ve sizler, içimde kalan son iyilik duygularını da katletmek istediniz.
mademoiselle noir
"Bir adam, bir gün bu eski kaleye rastladı.
Bir zamanlar okuduğu kitap gibiydi…
Başını kaldırdı ve genç kadını gördü.
Ve işte genç kadının söyledikleri:
’Benim adım Matmazel Siyah,
Gördüğün gibi…
Ne gülümsüyorum, ne kahkaha atıyorum, ne de yaşıyorum.'
Ve tüm söylediği buydu.
Adam o kadar korkmuştu ki sadece kaçtı.
Kasabaya koştu ve şöyle dedi:
’Az önce uzun siyah saçlı bir kadın gördüm
Ve bence o yaşayan bir ölü!'
Çok korkan insanlar, silahlarını ve kılıçlarını aldı.
Kuleye koştular ve sonra
Soluk tenli kadını gördüler ve büyük bir korku hissettiler.
Tekrar söylediğini duyduklarında:
’Benim adım Matmazel Siyah,
Gördüğün gibi…
Ne gülümsüyorum, ne kahkaha atıyorum, ne de yaşıyorum.'
Ve tüm söylediği buydu.
İnsanlar onun ne olduğunu biliyorlardı.
O kesinlikle cehennemden gelen bir iblisti.
Uzun saçlarını ateşe vermeye karar verdiler.
Sonunda ateş onu da yakardı.
Ama kadın iblis değildi, o yalnız bir ruhtu.
Tıpkı bir zamanlar okudukları kitaptaki gibi.
Saçları yanarken hâlâ prensini bekliyordu.
Son kez şöyle dedi:
’Benim adım Matmazel Siyah,
Gördüğün gibi…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yağmuru seviyorum diyorsun, yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun.
Güneşi seviyorum diyorsun, güneş açınca gölgeye kaçıyorsun.
Rüzgarı seviyorum diyorsun, rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun.
İşte, bunun için korkuyorum;
beni de sevdiğini söylüyorsun...
