Ülkü Esin Çelik
@esinsari
Sınıf Öğretmeni
Ondokuz Mayıs Üniversitesi
Çorum
15 Temmuz 1997
121 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Sana, beni asla tanımamış olan sana."
Kitabın en can alıcı kısmı bence. Bütün yaşanan acıları tek cümlede toplamayı başarabilmiş.
Kadının bu güzel sevgisinin karşısında böyle bir kayıtsızlık...
Ben okuduğu kitaplarda ana karakteri kendisi gibi düşünen birisiyim. Bundan sebep sayfaları okurken o acıları derinlerimde hissettim. Kitap bittiğinde ise şükür eder oldum. Sevgime karşılık, güzel seven bir adam benim olduğu için.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"İsteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: Buna içimdeki şeytan diyordum, müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerse, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şevkat ve ihtimama lâyık görüyordum. Hâlbuki ne şaytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... İçimizde şeytan yok. İçimizde acz var. Tembellik var. İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak ihtiyadı var."
Sayfa: 292-293
Bu kitabı tüm öğrencilerime okutacağım. Onlarında birer Küçük Kara Balık olmalarını ve kitapta geçen ve beni etkileyen bir düşüncesini fark etmelerini isterim.
"Gerçekten de yaşamak dediğimiz şey şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret?" Bu cümleyi okuyan, sayılı denebilecek kadar az köyden dışarı çıkmış olan öğrencilerimin Küçük Kara Balık olmaya heveslenmelerini isterim. Sorgulamalarını, dış dünyayı fark etmelerini, hayatları için çabalamalarını, içlerinde parlayacak bir ışığın filizlenmesini isterim.
Sürekli aç duran bir adamın hikayesi anlatılıyor. Bu fizyolojik bir açlık gibi kaleme alınmış olsa bile benim algıladığım bu açlığın, yaşamdan aldığı zevklerin noksanlığından kaynaklanıyor olduğu. Yani bence Bir Açlık Sanatçısı aslında yaşamdan zevk almayan bir insanın çabalamayı bırakışını ve o zevki tadamadığı için vazgeçişini anlatıyor.
Stefan Zweıg savaşın en çok da masum insanları mahvettiğini iki hikayesinde açık bir şekilde anlatmış.
'Kaçak' savaş yüzünden uzak memleketlere gitmek zorunda kalmış bir adamın ailesine dönme çabasını; 'Sahaf Mendel' dünyası sadece kitaplardan ibaret olan usta bir sahafın savaş yüzünden başına gelenleri anlatıyor.
Kitabı bitirdiğimde aklımda şu soru belirdi: "Kaç tane Mendel kaybetti insanlık?"
