yanaklarından öpmeye korkardım
dudaklarının kenarlarına değerse diye
avuçlarında bıraktım tütün kokan sakallarımı
anlatması zor böyle şeyleri hatırlayınca
aklım takılınca uykularda zehir oluyor zaten
alıştım geceleri uyumakta işime gelmiyor aslında
ama hatırlarım hatırımda kalan her şeyi kendimi zorlayınca
tarçın gibi kokardı parmakları
belki o da bilmezdi nasıl koktuğunu
söyleyemedim neyin ne olduğunu
kaldı gitti eski günlerin hatrında ağlaması zordu gözleri küçülene kadar
küçülürse gözleri anlardım konuşmalarından
gözündeki tek yaşına ömür vermek vardı be
neyse işte, öyle kolay değil birden anlatmak
öylesine omuzunda tüketmek birisinde hayatı
özleyeceksin geçirdiğin onca güzel anıları
ellerin kavuşunca bırakmayacaksın
her fırsatta resim çizeceksin parmak uçlarınla ayaklarına
o güzel hayatın nerde kalmıştık
öpmeye korkardım yanaklarından
ya utanır da yüz çevirirse diye
utanmasın diye şarkılar söyledim gerdanına sessizce
ondandır omularımdan düşen düşünceler
o yüzden söylüyorum ya
şarkıların arasında şiirler
gün ağarınca
boynum bükülür
dalarım uzaklara
gönlüm sıkılır sorma ne haldeyim
sorma kederdeyim
Ezginin Günlüğü
Pir Sultan kızıyım ben de Banazda
Kanlı yaş akıttım baharda güzde
Koç babam astılar kanlı Sivasta
Dar ağacı ağlar, Pir Sultan deyi, deyi
Yıldızdır yaylası dost, Banazdır köyü
Dost hey dost, dost hey dost
Yaz bahar ayında medet dolanır suyu
Sularda ağlaşır hey dost, Pir Sultan deyi
Aradım eski hayalleri
Vakitsiz geçip giden trenlerde
Sevgili arkadaş yüzleri
Dünya inan ki bildiğin gibi degil cocuk
Geceydi ay vardi, bütün hayatımız
Uzak bir yıldızdan düşmüş gibiydi
Dilimde bir genclik sarkisiyla
Aradım eski hayalleri
Dünya inan ki bildiğin gibi değil cocuk
Bir dümensiz sandal, belki oyuncak bir kayık Leyla sensin, sevdiğin hayal değil cocuk Eski bir sevdadır akıntıya karsı yolculuk
Uzun bir yol vardı, nehir boyunca
Derin yamaclardan daglara dogru
Bir cocuk bulutlara cıkardı
Gördüğü düşün kanadıyla
Gece karanlığında düşüyorsun bir yıldız gibi gönlüme,
Seni sığdıramıyorum artık o eski sevinçlerime.
Sabaha kadar aklımda sadece bittiğin o gece,
Gidişin içimde kördüğüm, dilimde yarım bir hece.
Sokaklar soğuk, odamda ağır bir sessizlik var,
Senden kalan boşluğa şimdi yalnızlık yağar.
Koptu bağımız, sustu sevdaya dair tüm şarkılar,
Ardında kırık bir kalp ve yorgun anılar var.
(ADEM ZENGİN )
#şiirsokakta#diyarbakır#istanbul#mavi
Sözlerime eşlik etsin.
youtu.be/Eg6gKLXA30U?si=...
İşte bu son perdesiydi başladığımız oyunun
İzahı yoktu aramızda konuşulan bu konunun
Sanrılarla baş başa raks ederken o akşam
Cebimde geçmişten kalan kapkara bir yaşam
Meğer hep ona dayanıyormuş attığım her bir adım
Hangi patikadan sapsam, ona çıkıyor yollarım
Sen ki bu can evimde hüküm süren yaşamsın
Ruhuma mühürlenmiş büsbüyük bir gamsın
Sustu o koca nehir, kurudu pınarlarım
Artık bu ıssızlıkta kime neyi anlatırım
Karşımda duran ayna bile yabancı sese
Hapsetmiş kendi kendini o daracık kafese
Buram buram bağırıyor içimdeki şu çocuk
Bulamıyor tenine saracak eski bir gocuk
Müsaade etmez elbet bu sonsuz gâma Yaradan
Bir gün elbet çekilir bu gölgeler aradan
Sanki tek bana bahşedilmiş bu güz sarısı epiloğu
Bu sessiz yalnızlıkta can çekişiyor bir kuğu
Zamansız vedalarla kararır her an devran
O kafesteki gönül öyle güçlü, öyle yaman
Bir konçerto ortasında kesilse keşke nefesim
Kendi kendine hayaller kuruyor bak iç sesim
Ah güz sarısı sen neden bu kadar nazlı ve elemsin
Hükümsüz bir infazda boynuma inen kaddesin
Söyle şimdi yad ellerde tek başına mı kaldın
Yoksa o sahte rüyayı gerçek hayat mı sandın
Zemheri vurdu bak yine, sustu bütün şarkılar
Zihnimin dehlizlerinde kanar eski sancılar
DOSTUM SAYE (BÖLÜM 3)
Sabahın ilk ışıkları, perdenin aralığından sızıp odanın içine, sanki dün geceki o kararlı duruşumu kutlamak istercesine döküldü. Yatağımda doğrulduğumda, içimdeki o ağırlığın büyük kısmının uçup gittiğini hissettim. Saye, sabahın berraklığında sadece bir gölgeydi artık; ama o gölge bile, sanki bana güven veriyordu.
Telefonumu elime aldım. Parmaklarım ekranın üzerinde bir süre tereddütle gezindi. Ziba... İsim, dudaklarımdan dökülürken bile içimde bir dinginlik uyandıran, Farsçadaki o "güzel" ve "zarif" anlamını taşıyan, bir o kadar da nadide o isim. Ziba.
Mesaj kutusunu açtım. Yazmak, silmek, tekrar yazmak… O kadar çok kelime vardı ki içimde, ama hangisi ona layıktı? Kafnu’nun bıraktığı o derin, karanlık uçurumdan sonra, Ziba’nın hayatıma girişi, sanki uzun bir kışın ardından gelen ilk bahar rüzgarı gibiydi.
“Günaydın,” diye başladım. Sadece bu. Basit, iddiasız, beklentisiz. “Dün gece zihnimde çok eski şarkılar çaldı, hepsini kapattım. Bugün yeni bir melodiye yer açmak istedim. Sesini duymayı, belki bir kahve eşliğinde o melodinin notalarını konuşmayı çok isterdim. Müsait olduğunda…”
Gönder tuşuna bastığım an, kalbim bir kuş misali göğüs kafesimi dövmeye başladı. Bu, korkunun değil, ihtimalin heyecanıydı.
Telefonun ışığı aniden yandı. Bir bildirim. Ziba’dan gelmişti.
“Günaydın,” yazmıştı. “Yeni melodileri dinlemeyi severim, hele ki o melodiyi yazan kişi samimiyetle gelmişse… Bugün öğleden sonra, İzmir’in o kendine has huzuruyla, Kordon boyunda martı seslerinin karıştığı küçük bir kafedeyim. Beklerim.”
Gülümsedim. Odamın penceresini sonuna kadar açtım. Diyarbakır’ın bozkır kokan havasının yerini, zihnimde şimdiden İzmir’in o iyot kokulu, ılık meltemi almaya başlamıştı. Artık kendimi o gölgelerin içinde gizlenmiş biri gibi değil, gün ışığına çıkmaya hazır, yeni bir hayata
İzmir Fuarı (Doksanlar)İnsan ve Duygular
Yaz aylarının en güzide günlerinde İzmir'de bir telaş başlar. Sanki bu şehrin bütün vatandaşlarının ortak düğün yeri sayılabilecek bir davete çağrıldıkları mekân oluverir... Bir birinden renkli ışıklar, oyuncak silüetletlerini ütopya gibi aydınlatır, insanların birbirlerini zor duydukları bu alanda ara verilmeden mezdeke türü şarkılar çalardı. Renk cümbüşü, çizgileri zebra sırtını andıran helyum balonları, çocukların bileklerine bağlanır, iki yana sallanarak yürüyen her tıfıla refakat eden bu ruhsuz nesneler, şimdiki çoğu insanlardan daha zararsız ve sadık birer arkadaş olmayı başarırlardı. Basmane kapısı, diğer adıyla dokuz Eylül kapısı olarak bilinen fuarın girişinde sizi mükemmel bir palmiye persfektifli yol bekler. Bu ağaçların muntazam dizilişi ve aynı zamanda parke döşeli uzayıp giden alanda tam karşılıklı olması, sizi selamlamak üzere bekleyen bir asker kıtasına benzer. Kahve tonu gövdenin tepede başlayan yeşilinin de aynı hizada oluşu bu yolun görenleri hayran bırakmasına yeter.
İç kısımlara gidildikçe yayılıp büyüyen koruluk alanlar sizi ufakta olsa bir orman gezintisine çıkarır. Günümüzde luna parkın bulunduğu yer öncesine göre biraz daha içeride kaldığından çocukluğumun verdiği o heyecanı artık orada görememek beni üzse de bunu fuarın eski zamanlardaki hâlinden çok yaşımın kemâle erdiği için bana böyle geldiğini düşünürüm. Nerede o eski bayramlar sözüyle mukayese edildiğinde hiç de kötü bir örnek olmayacak derecede çocuklara hâlâ bayramlar aynı ise, fuar içinde bunu söylemek mümkün.
Fuar bir hâyâl alemi gibiydi. Neredeyse her yerden görülen ege güneşi, bu âleme kuş bakışı bir imkân sağlıyor, herhangi bir sepetine bindiğinizde içinde bulunduğunuz zamanda yükseldikçe, aşağıda başka başka uğraşlarla meşgul olan insanlar sanki size usta bir fotoğrafçı