Ayrılık, zorunlu ya da gönüllü bir kopuşu bir acıyı kimi durumlarda bir vefasızlığı ve ihaneti imlese de içinde daha geniş bir yaşama potansiyeli taşıyan bir insanlık halidir.
Hiçbir ayrılık gitmekle özdeş değildir. Gerçek ayrılık tam anlamıyla bir unutuşla başlar.
İnsanlık ne kadar büyük bir yalnızlığı, yabancılaşmayı, sevgisizliği ve yıkımı yaşıyor olursa olsun, dünyanın herhangi bir yerinde şiir yazan birisi ve onu okuyan bir başkası varsa; barıştan, aşktan, özgürlükten ve güzellikten umudu kesmeye gerek yoktur.