Dinecek gibi geliyor bütün acılar sabah olunca. Oysa uyuyalı ya beş dakika olmuş ya on... Gecenin sahibine yalvarıyorum bu kez: ne olur ört bütün acılarımı...
Varlığımız birlikte olduğumuz insanlara sefa mı, cefa mı? Yanımıza gelenlere kalbimizden kedûret mi ikram ediyoruz, muhabbet mi? Yük mü alıyoruz, yük mü oluyoruz?