Mantus, affet beni; seni çok yanlış bir kadın olarak, çok doğru bir aşkla sevdim.
Mantus, ben senin sırtıma sapladığın bir bıçakla da yaşamayı öğrendim.
Mantus, canım, o gece ilk ve son kez sana güvendim; bana ihanetinin nişanesini bıraktığında bile ben bir tek sana inanmak istedim.
Seni söndüremedim ve bu, seni yakmış olmamdan daha ağır geliyor bana.
Mania, inandın bana ve ben parçaladım seni.
Ama seni parçalarken bile ben yerde hep kendi parçalarımı toplamaya çalıştım.