Aslına bakarsanız bu didişmede, bu kan ter içinde süren amansız koşuda kenan benden daha şanslı. Çünkü o kendi yolunun doğru olduğuna inanıyor. İnanmak insanı mutlu eder. Ben ise kendi yolumun doğru değil, zorunlu olduğunu biliyorum. Zorunluluk insana sıkıntı verir...
... Oysa ben olmadan da yaşam kendi mecrasında akıp gider, dünya dönmeye devam ederdi. Böyle olduğunu bilirdim. Bilirdim de benim bile çok iyi tanımadığım, derinlerdeki benliğime bunu anlatmak mümkün olmazdı.