Es
@esmuazzam
58 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Kahramanlık sıklıkla yanlış anlaşılan, hayret verici bir şeydir. Hepimiz onu anladığımızı sanırız çünkü tohumlarını kendi içimizde görmek isteriz. Aslında sırrın bir parçası da odur.
Kahramanların -başkaları uğruna canlarını riske sokan, büyük zorluklara göğüs geren, en yüksek platformdan atlamaya karar vermiş şampiyon bir dalıcının özgüveniyle tehlikeye bodoslama dalan kimselerin- öykülerini bir araya toplarsanız ortak noktalarla karşılaşırsınız. Aslına bakılırsa iki tanesiyle.
Bunlardan ilki kahramanların eğitilebildikleridir. Bir devlet veya ordu tarafından değil de direkt kendileri tarafından. Kahramanlar ne yapacaklarını düşünmüş ve onu yapmak için çalışıp çabalamış insanlardır. Kahramanlık çoğu kez bir ömür dolusu hazırlığın görünüşte tesadüfi sonucudur.
Fakat o kahramanlara canlarını neden riske soktuklarını sormak isterseniz bunu bir kalabalığın önünde onlara madalya verirken yapmayın. Çünkü işin aslı şudur ki yaptıkları şeyi muhtemelen ülkeleri için, hatta ülküleri için yapmamışlardır. Farklı farklı kültürlerde, çağlarda ve ideolojilerde savaş kahramanları hep aynı basit motivasyonu bildirmişlerdir. Yaptıklarını dostları için yapmışlardır.
Yıkımın kuduruk anarşisindeyken davalara ve krallıklara sadakat, kargaşaya yenik düşme eğilimindedir. Fakat insanlar arasındaki bağ... Eh, işte o çelikten daha sağlamdır. Kahramanlar yaratmak isterseniz onlara uğruna savaşacakları bir şey vermeyin. Uğruna savaşacakları birilerini verin.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Okumaya 200. sayfadan başlayın
Bir kitap 200. sayfaya kadar bu kadar sıkıcı olabilir mi?? Ne oluyosa son 50 sayfada oluyor.
Mary kızımız ayrı bir mal, yani kızım son ana kadar hiçbir şeyi farketmiyorsun. Drew iyiydi şimdi Allah var.
Ama yani kitaba 1/10 puan vermek üzereydim o kadar daraldım. Sonra son sayfalar kurtardı. O da beni sonlarda ağlattığı için ve duyguları iyi verdiği için…
Yazara ilk 200 sayfayı bu kadar yavaş ve sıkıcı yazmamasını öneriyorum…
Daha sarp yollardan yürüyen fakat buna mukabil insan denecek bir insan olmak isteyenler de var… Belki pek az… Ama var…
Unutmayın ki, dünyada en korkunç şey, ümidini kaybetmektir. Bu söylediğim gibilerin az ve henüz kendilerini tam göstermemiş olması, günün birinde iyinin, doğrunun ve kıymetlinin hâkim olacağından ümidi kesmeyi icap ettiremez…
Bugün şurada burada teker teker yaşayan ve çalışanlar yarın birleşince bir kuvvet olacaklar ve en kuvvetli silahı, haklı olmak silahını ellerinde tutacaklardır.
