Babam ile bayramdan önce mezarlığa gidip nineciğimi ziyeret etmiştik. Ben doğmadan evvel vefat etmiş, onu hiç göremedim. Tabii yılların izi, mezar taşındaki yazılar silinmeye yüz tutmuş. Babam yenilemek istedi, aldık eve getirdik. Taşı temizledik, kardeşim boyasını yeniledi ve kurusun diye bahçeye bıraktı ama bayramdan evvel yerine koymak nasip olmadı. Taş bizim bahçede, bayram boyunca geleni karşıladı. Her gelen önce durup bi' şaşırdıktan sonra Fatiha'sını okuyup duasını edip öyle geçiyordu. Bu bayram da öyle çok kişi ağırladık ki diğer bayramlardan çok daha kalabalıktı. Babaannem sık sık anıldı, dualar edildi. Kendisini görüp muhabbeti ile nasiplenenler -öyle diyorlar, kendisini hayır ile yâd ettiler. Baktım ki nice güzel dua ediliyor, dedim ki babama hiç kaldırmayalım, dursun yerinde. Bugün dahi bayram ziyaretleri devam etti, bol dualar edildi. Ne kadar güzel oldu böyle dedim, ne bereketli bayram oldu. Babam kabrini öyle görünce hüzünlenmişti, sanki annesine gösterdiği vefaya karşılık Allah Teâlâ onu annesine edilen nice duaya vesile kıldı. Babam yokken de ziyaretlerden, edilen dualardan bilhassa ona bahsediyordum, yüzündeki tebessüm beni fevkalade mutlu ediyordu çünkü.
Rabbimiz bizlere hem kolay ve hayırlı ölümler hem de hayırlı evlat olmayı ve hayırlı evlatlara sahip olabilmeyi nasip etsin.